Wat heeft studeren me geleerd?

lauren-mancke-60627-unsplash

Afgelopen juni studeerde ik af. Zes jaar en drie studierichtingen later nam ik afscheid van het Leuvense studentenleven. Met een master in de Geschiedenis en eentje in de Culturele Studies op zak, begon ik aan het ‘volwassen leven’. Spannend!

Omdat ik tijdens mijn opleiding maar 2 maanden stage heb gehad, besloot ik eerst meer ervaring op te doen voordat ik op zoek ging naar een job. Gelukkig kreeg ik de kans om opnieuw een marketingstage bij een uitgeverij te doen, toch wel een beetje een droom die uitkwam. Nu mijn stage is afgelopen en ik een tijdelijke job heb, blik ik in deze blogpost terug op de afgelopen jaren en wat ik geleerd heb van mijn studententijd.

1. Fouten maken mag

Als er één ding is dat ik geleerd heb van mijn studies is dat fouten maken mag zolang je er uit leert en ze dus niet blijft herhalen.

Daarnaast is het, zeker op een examen, ook van belang hoe het komt dat je een fout maakt. Zo kan het zijn dat je wel juist redeneerde, maar gewoon op een bepaald moment A en B hebt vergist. Een beetje zoals met een grote rekensom dus: je doet alles juist maar op een bepaald moment verwissel je – en + waardoor je uitkomst niet meer klopt. Professoren zijn vaak milder in hun punten als ze weten dat je foute antwoord door een kleine vergissing komt dan wanneer blijkt dat je bijna niets over het onderwerp weet.

2. Plannen, plannen en nog is plannen!

Je zult het waarschijnlijk al wel vaker gehoord hebben, maar timing is everything! Vaak krijg je tijdens de eerste week van het academiejaar zoveel opdrachten en informatie, dat het lijkt alsof je onmogelijk alles goed en tijdig gaat kunnen afwerken. Plannen is dan de boodschap. Ik plande letterlijk alles in, zowel mijn lessen als mijn vrije tijd. Zo had ik altijd een goed overzicht van hoe mijn week er zou uitzien.

Ik ben ook een enorme fan van to do lijstje maken. Je kan ze in je agenda zetten, maar ook op losse papiertjes of post-its schrijven. Of voor de meer digitale personen onder ons, gewoon via de Notes app op je laptop of smartphone. Ik gebruik altijd post-its want geef toe er is toch niets leuker dan met een balpen iets te kunnen doorstrepen van je lijstje?

3. Stel vragen

Als je iets niet begrijpt tijdens een college, of wanneer je thuis het studiemateriaal aan het bekijken bent, vraag het dan aan iemand. Je kan vrienden of studiegenoten om hulp vragen, maar er zijn ook praktijkassistenten en zelfs professoren die op bepaalde dagen spreekuren hebben. Ook tijdens de les mag je altijd vragen stellen. Ik heb zelfs ooit tijdens een mondeling examen een vraag gesteld omdat ik niet begreep waarom mijn antwoord niet volledig juist was. Omdat ik interesse toonde in de leerstof, en het bleek dat ik iets verkeerd had genoteerd in mijn cursus, was ik toch nog geslaagd.

Een extra tip is: ga altijd je examen inkijken wanneer je punten lager zijn dan je had verwacht. Het toont dan dat je interesse hebt in je punten en de leerstof en dat je ook moeite wil doen om jezelf te verbeteren. En natuurlijk is het ook gewoon erg leerzaam om te kijken welke fouten je hebt gemaakt en hoe zwaar deze doorwegen.

4. Stress niet te veel

Ik ben altijd iemand geweest die voor zelfs de kleinste dingen uren kan wakker liggen. Ook voor examens of presentaties was ik meestal al dagen op voorhand bezig met na te denken over elk detail. Hoewel plannen belangrijk is, is het even belangrijk om af en toe alles los te laten. Vaak lijken dingen veel enger dan ze werkelijk zijn. En vergeet ook niet dat anderen even zenuwachtig zijn als jij!

5. Geniet ervan!

Studeren is leuk. Zeker als je een studie kiest waar je zelf honderd procent achter staat. Het was in het begin even zoeken, maar ik heb echt geleerd te genieten van het studeren (en natuurlijk het bijhorende studentenleven). Niet iedereen krijgt de kans om naar de hogeschool of universiteit te gaan dus probeer er echt het beste van te maken. Je hoeft daarom niet dag en nacht achter je boeken te zitten, maar zorg er in ieder geval wel voor dat je niet met enorme tegenzin naar je lessen gaat  want dat hou je echt geen vier jaar of langer vol.

Neem ook zeker te tijd om vrienden te maken en gewoon te genieten van het leven. In je studententijd ben je enorm vrij, op enkele deadlines en examens na heb je eigenlijk geen verplichtingen. Niet iedereen kan daar even goed mee om, maar eens je de juiste balans hebt gevonden tussen studeren, werken en vrije tijd is het echt een zalige periode uit je leven zonder echte ‘volwassen verantwoordelijkheden’.

 

Heb jij gestudeerd? Wat heb jij geleerd door jouw studententijd?

Advertenties

Deze boeken staan alvast op mijn december leeslijst!

Processed with VSCOcam with f2 preset

Dit is de eerste keer dat ik bewust enkele boeken heb uitgepikt die ik komende maand wil lezen. Meestal neem ik gewoon op gevoel een boek uit de kast, eentje waar ik op dat moment zin in heb. Volgende boeken wil ik echter zo graag lezen, dat ik besloot er een blogpost aan te wijden (ook al omdat de covers zo mooi zijn dat ze gewoon gezien moeten worden).

1. De acht bergen – Paolo Cognetti

Het was liefde op het eerste zicht. Toen ik de cover van De acht bergen zag, wist ik gewoon dat ik dit boek in mijn kast wilde hebben. Ook de cover van zijn recentere roman De buitenjongen vind ik echt prachtig!

De flaptekst geeft me trouwens een beetje een nostalgisch gevoel. Ik hou echt van boeken die de ziel van een mens blootleggen, die tot de ruwheid van het menselijk bestaan gaan en de gevoeligheid van vriendschap aantonen. En als ik de recensies moet geloven is Cognetti erin geslaagd dit allemaal op een meesterlijke manier neer te pennen.

Flaptekst: Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is chemicus, en gefrustreerd door zijn baan. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer er tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

2. The handsmaid’s tale – Margaret Atwood

Eigenlijk staat The handmaid’s tale al meer dan een jaar op mijn leeslijst, maar ik durfde er nooit in te beginnen.Ik weet niet of het komt doordat ik bang ben teleurgesteld te worden of omdat ik het plezier van het lezen telkens uitstel naar later. Maar omdat ik de tv-serie echt heel graag wil gaan kijken, verplicht ik mezelf zo’n beetje om nu eindelijk het boek op te pakken en te lezen.

Flaptekst: The Republic of Gilead offers Offred only one function: to breed. If she deviates, she will, like dissenters, be hanged at the wall or sent out to die slowly of radiation sickness. But even a repressive state cannot obliterate desire – neither Offred’s nor that of the two men on which her future hangs…

3. Odes – David Van Reybrouck

Van Reybrouck is een auteur die er moeiteloos in slaagt je mee te nemen in zijn verhaal, in zijn gedachtegang en manier van vertellen. Dit is een gave en tegelijk ook een vloek. Toen ik Tegen verkiezingen van hem las, was ik bijvoorbeeld helemaal mee met zijn pleidooi tegen het afschaffen van verkiezingen tot ik het boek uit had en wat dieper begon na te denken. Sommige dingen waren wel heel erg kort door de bocht besefte ik toen. Hetzelfde met Congo: een geschiedenis. Het is prachtig geschreven, maar dat maakt het nog geen goed boek. Een simpel voorbeeld: hoe kan je zeggen dat je de geschiedenis van Congo schrijft als je begint bij de kolonisatie? Had Congo voordien geen geschiedenis dan?

Odes is een bundeling van verschillend odes die hij publiceerde in De Correspondent. Toen ik door het boekje bladerde, kreeg ik een warm gevoel van de manier waarop hij kleine dingen kan beschrijven. Op zo’n grootse manier. Het lijkt me echt het perfecte boek om vlak voor het slapen telkens een hoofdstuk uit te lezen.

Flaptekst: Geen enkele Nederlandstalige schrijver beheerst de kunst van de lofprijzing zo goed als David Van Reybrouck. Sinds begin 2015 bezingt hij op De Correspondent regelmatig iets, iemand of ergens: de ex, de lente, Leonard Cohen, de poetsvrouw, de mislukking en natuurlijk de liefde. In zijn fijnzinnige odes geeft hij zich helemaal bloot. Van Reybroucks teksten werden veelvuldig gedeeld en verschaften duizenden lezers momenten van verstilling, verwondering en schoonheid.
In Odes komen deze loftuitingen voor het eerst allemaal samen. Het resultaat is een prachtige bundel vol delicate juweeltjes waarop al bijzonder lang werd gewacht.

Heb jij één van bovenstaande boeken gelezen? Wat vond je er van? En welke boeken staan op jouw december leeslijst?

Als het zaterdag wordt – Nicci French 4/5

9789026328442

Verschijningsdatum: 25 maart 2016

Uitgeverij: Ambo|Anthos

Vertaler: Marja Borg

Genre: Thriller

ISBN: 9789026328442

Prijs: €20,99

 

De 32-jarige Hannah zit opgesloten in een psychiatrische inrichting nadat ze jaren geleden is veroordeeld voor de moord op haar moeder, stiefvader en jongere broertje. De moorden waren spraakmakend en domineerden de kranten vanwege het gewelddadige karakter ervan. Psychotherapeute Frieda Klein staat bij de mysterieuze Walter Levin in het krijt: een jaar geleden heeft hij ervoor gezorgd dat inspecteur Karlsson zijn baan kon houden in ruil voor een gunst van Frieda. En nu moet Frieda Klein haar schuld inlossen: Walter wil dat ze Hannah bezoekt om te beoordelen of ze daadwerkelijk gestoord is. Maar wanneer Frieda bij de inrichting komt, ontdekt ze dat er toch meer aan de hand is dan in eerste instantie leek…


Nicci French schrijft voor mij dé ideale ontspanningsliteratuur. Zowel de alleenstaande verhalen als de Frieda Klein reeks, doen me dromen om zelf ooit zo’n goede thriller te schrijven. Nicci Gerrard en Sean French schrijven vlotte, spannende boeken en slagen erin om de kwaliteit van hun verhalen al jaren op een hoog niveau te houden.

Is Als het zaterdag wordt het spannendste boek dat ik dit jaar dat gelezen heb, vol plottwists en cliffhangers? Zeker niet. Maar het is wel één van de boeken waar ik het meest van genoten heb. Nicci French schrijft gewoon zo meeslepend en aangenaam dat het feit dat het thriller-gehalte van het boek niet altijd top is, niet zo stoort. Er zijn genoeg momenten waarop het dit wel is en trouwens het is duidelijk dat deze boeken ook niet dienen om je hart elk hoofdstuk tien keer sneller te laten slaan. Ze zijn vooral dialoog-gedreven in plaats van gebeurtenis-gedreven, maar dat neemt niet weg dat je nog steeds wil weten hoe het afloopt.

In de Frieda Klein reeks hou ik vooral van het meer psychologische aspect, want Frieda is psychoanalytica, en hoe je als lezer echt een band opbouwt met verschillende personages. Dat kan enkel en alleen als de auteur niet enkel oog heeft voor het plot, maar ook voor zijn personages. En dat is hier duidelijk aanwezig. Als het zaterdag wordt is het zesde boek in de reeks waardoor de meeste personages al bekend zijn en er dus veel meer op de relaties tussen personages kan gefocust worden dan op elk personage als individu.

Ik heb de vorige vijf boeken een tweetal jaar geleden gelezen en ben nooit aan het zesde begonnen gewoonweg omdat ik het (nog) niet in mijn boekenkast had staan. Nu dat eindelijk het geval is, voelde  het lezen van de eerste bladzijden zelfs een beetje als thuiskomen aan. Vooral de scènes in Frieda’s huis gaven me een warm gevoel. Het haardvuur brandt, er staat een mok heerlijke koffie en Frieda speelt een beroemd schaakspel na terwijl het buiten regent en stormt. Het gevoel van deze scènes staat in sterk contrast met die uit de psychiatrische instelling waarin Hannah Docherty zit. Dat ze mishandeld wordt, is vanaf het begin duidelijk. De hele situatie rond Hannah voelde voor mij zelfs aan als een, terechte, kritiek van de auteurs op hoe dat psychiatrische patiënten vaak behandeld worden. Als gevangenen.

Wat ik wel een beetje jammer vind, is dat het vanaf het begin al duidelijk is dat Hannah haar gezin niet heeft vermoord. Of Frieda is daar in ieder geval rotsvast van overtuigd en als trouwe lezer kan je niet anders dan haar geloven.Wie wel achter de moorden zit, wordt pas op het einde bekend gemaakt en ergens voelde de onthulling als een kleine teleurstelling aan.

Eigenlijk is Als het zaterdag wordt een typische Frieda Klein en het perfecte boek om met dit herfstige weer te lezen. Spannend en ontspannend tegelijk. Een thriller die verder gaat dan gruwelijke scènes waarbij je op het puntje van je stoel zit te lezen. Hoofdpersonages in detectivereeksen zijn vaak duister en mysterieus, met een donker kantje. Frieda is in dit opzicht een werkelijke verademing en ik geniet dan ook echt van een vrouwelijk hoofdpersonage zoals haar. Nicci French slaagt er elke keer weer in een goed plot neer te zetten dat wordt aangevuld met al even interessante weetjes over Londen en de verschillende personages. Omdat ik het boek zo’n page-turner vond, ben ik na het uitlezen van de laatste bladzijde meteen in het vervolg begonnen. Al vroeg het einde daar ook wel een beetje om… wat onverwachts en spannend!

 

Meerdere boeken tegelijk lezen

blur-book-girl-373465

Tot een week geleden las ik nooit meerdere boeken op hetzelfde moment (artikelen/literatuur voor school natuurlijk niet meegerekend). Ik vond het altijd vreemd dat anderen dat wel deden. Een fictie en een non-fictie combineren, kon ik nog begrijpen. Maar twee fictie verhalen? Haal je ze dan niet door elkaar? Heb je niet automatisch de voorkeur voor een van de twee?

Eind oktober ben ik begonnen in Het Puttertje van Donna Tartt. Een mooi geschreven boek, maar jammer genoeg zit er voorlopig niet echt veel spanning in. En dat mis ik. Vorig weekend snakte ik gewoon naar een ander verhaal. Naar een boek met meer pit in. Toen ik in mijn boekenkast rondsnuffelde realiseerde ik me dat ik de Frieda Klein reeks van Nicci French nooit heb uitgelezen. En laat nu een ontspannende thriller exact zijn waar ik naar op zoek was!

Dus nu lees ik enkele bladzijden uit Als het zaterdag wordt voor ik ga slapen. Gewoon omdat het veel meer ontspannend leest dan Het Puttertje, dat veel zwaarder aanvoelt. Ik geniet echt van beide boeken, maar wel op een andere manier. Nicci French schrijft luchtig en vlot, de verhalen zijn duidelijk voor alle soorten lezers bedoelt. Donna Tartt vind ik toch al iets ‘moeilijkere’ literatuur, ze schrijft vooral heel erg mooi en ik leef echt helemaal mee met Theo Decker. Maar ze schrijft ook traag, je moet als lezer echt geduld hebben voordat het werkelijke plot op gang komt. Het is zo’n andere literatuur dat de afwisseling gewoon erg verfrissend is. Alsof ik een iets zwaardere tv serie afwissel met een luchtigere politieserie zoals NCIS.

De reden waarom de combinatie zo goed werkt voor mij, is omdat de verhalen zo verschillend zijn. Ik denk niet dat ik het fijn zou vinden om bijvoorbeeld twee thrillers te combineren of twee YA fantasy verhalen. Misschien is het lezen van twee boeken tegelijk wel een goede manier om eindelijk mijn boekentorens wat te verkleinen. Vooral die van de non-fictie begint toch wel erg groot te worden…

Lees jij (soms) twee boeken tegelijk? Of hou je het toch liever op één?

Hoe combineer je schrijven met een job?

art-lasovsky-559569-unsplash

Ik schrijf graag, heel erg graag. Tot enkele maanden geleden schreef ik ook veel, bijna dagelijks. Het ging dan niet enkel om fictie want ook mijn masterproeven moesten neergepend worden. Nu ik er op terugkijk was dat eigenlijk een periode van enorme luxe. Het studentenleven is dat op zich eigenlijk al (al besef je dat op het moment zelf niet altijd). Ik kon letterlijk schrijven wanneer ik wilde. Als ik inspiratie had dan nam ik mijn notitieschriftje of laptop erbij en verloor ik mezelf volledig in het verhaal dat ik op papier wilde zetten. Studeren voor een examen kon altijd later nog en die paper hoefde echt niet meteen geschreven te zijn… Zalig toch, zo onbezorgd kunnen schrijven?!

Sinds eind augustus doe ik een stage waardoor ik ’s morgens om 6u opsta en ’s avonds na 18u thuis kom. Nog perfect doenbaar zou je denken om na het werken een uurtje de pen op te pakken! Dat dacht ik ook, tot ik me na een week of drie realiseerde dat ik eigenlijk gewoon geen zin had om na een werkdag mijn laptop thuis opnieuw open te doen en na te denken over woorden. Als stagiaire marketing doe ik dat tijdens de dag al voldoende.

En nu zit ik met een probleem. Wanneer moet ik dan schrijven? Woensdag is mijn vrije dag en dan probeer ik altijd een blogpostje te schrijven en vooral te lezen. Want ook dat komt er tijdens mijn werkdagen steeds minder van. De weekends hou ik bewust vrij voor mijn vriend of om met vrienden af te spreken. Ook dan schrijf ik dus maar bitter weinig. Doordat ik mijn creativiteit zo weinig op papier zet beginnen langzaamaan ook de schrijfkriebels wat te verzwakken. Wat als ze helemaal verdwijnen? Ergens, diep vanbinnen, weet ik dat dat nooit zal gebeuren. Misschien heb ik eerder een soort van schrijfdipje dat toevallig samenvalt met de start van mijn stage en komen die kriebels echt wel terug. Dat hoop ik toch.

Maar dan nog… ik heb geen huishouden of kinderen die om aandacht vragen. En toch voel ik al dat ik niet voldoende tijd heb om te schrijven. Of dat ik op de momenten dat ik het creatiefst ben (’s morgens) niet de kans heb om te schrijven. Ik vraag me dan ook, een beetje bezorgd, af hoe mensen er in godsnaam in slagen om schrijven met een fulltime job te combineren.

Hoe doen jullie dat?

Boekentag: 15 vragen aan een boekenwurm

Boekentags zijn niet alleen leuk om in te vullen, ik lees ook heel graag de tags van anderen! Het geeft me altijd het gevoel dat ik die persoon achter de blog een beetje beter leer kennen.

Deze tag is deels overgenomen uit een bestaande boekentag en deels zijn het zelfverzonnen vragen.

1. Audioboek of een echt boek? 

Een echt boek. Ik lees gewoon té graag. Ik denk dat ik nooit zo van een boek kan genieten als ik luister in plaats van lees.

2. Zacht of harde kaft?

Beiden. Een zachte kaft is handiger om mee te nemen (en ze zijn goedkoper), maar harde kaften zien er nu eenmaal mooier uit!

3. Fictie of non-fictie?

Fictie. Laat me wegdromen, de realiteit even achter me laten, en ik ben gelukkig.

4. Geleend of gekocht?

Gekocht!

5. Eenmalig boek of trilogie?

Dat maakt me eigenlijk niet zo uit, maar als ik moet kiezen dan toch een trilogie. Ik vind het vaak moeilijk om na het laatste boek afscheid te nemen van een personage dat ik zo heb zien groeien en veranderen. Het voelt soms aan alsof ik een beetje mee veranderd ben.

6. Romantisch of actie?

Actie!

7. Lezen in de zetel of in bed?

In de zetel. Mét een dekentje en iets lekker warms. Zaaaaalig!

8. Mannelijk of vrouwelijk hoofdpersonage?

Vrouwelijke, al vind ik mannelijke ook gewoon prima.

9. ’s Ochtends of ’s avonds lezen?

Hmmm een moeilijke. Ik ga dan toch voor ’s avonds kiezen. ’s Ochtends ben ik het meest productief dus dan schrijf ik liever of beantwoord ik wat mails of doe ik dingen in het huishouden.

10. Bibliotheek of boekenwinkel?

Boekenwinkel. Al wil ik wel terug meer naar de bibliotheek gaan.

11. Ik-perspectief of derde persoon?

Derde persoon als ik dan echt moet kiezen. Momenteel ben ik Het Puttertje van Donna Tartt aan het lezen en dat is vanuit het ik-perspectief geschreven. Ik had wel enkele bladzijden nodig om in het boek te geraken, maar eens dat je eraan gewend bent, merk je eigenlijk niet meer echt in welk perspectief je aan het lezen bent.

12. Eerst de recensie lezen of zelf beslissen?

Ik lees graag recensies. Dan krijg ik een beter idee of het boek iets voor mij is of niet, maar ik laat ze (toch niet bewust) mijn mening over een boek bepalen.

13. Muziek tijdens het lezen of stilte?

Ik prefereer stilte. Als ik echt diep in een boek zit, hoor ik de wereld rondom me toch niet.

14. Eén perspectief of meerdere? 

Ik vind meerdere perspectieven altijd wel interessant, maar dan moet het goed uitgewerkt zijn en moet het vooral niet aanvoelen alsof je elke gebeurtenis twee keer aan het lezen bent.

15. Een goede titel of een mooie cover? 

Ik vind covers echt heel belangrijk. Een titel kan simpel zijn, maar met een mooie cover is het boek toch nog aantrekkelijk. En hoe slecht kan een titel zijn? Meestal past het toch wel op één of andere manier bij het verhaal. Dus ik zou er altijd voor zorgen dat mijn cover er goed uit ziet.

Oorsprong – Dan Brown 2,5/5

9789024576791

Verschijningsdatum: 3 oktober 2017
Uitgeverij: Luitingh Sijthoff
Vertaler: Erica Feberwee
Genre: Detective
ISBN: 9789021022536
Prijs: €15,00

 

 

 

Robert Langdon, hoogleraar kunstgeschiedenis en symboliek, is te gast in het hypermoderne Guggenheim-museum in Bilbao, voor de presentatie van een onthulling die de wetenschap voor altijd zal veranderen. Maar de zorgvuldig georkestreerde avond barst plotseling uit in chaos, waardoor de waardevolle ontdekking van miljardair en futuroloog Edmond Kirsch voorgoed dreigt te verdwijnen. Duizelig en geconfronteerd met een directe dreiging ontsnapt Langdon uit Bilbao, samen met de elegante museumdirecteur Ambra Vidal.

Ze vluchten naar Barcelona, gehaast op zoek naar een wachtwoord dat Kirsch’ geheim kan ontsluiten. Langdon en Vidal zoeken hun weg door de donkere gangen van verborgen geschiedenissen en extreme religies, moderne kunst en raadselachtige symbolen, terwijl ze een gekwelde vijand moeten ontwijken die zijn alwetende macht rechtstreeks aan het Spaanse Koninklijk Huis lijkt te onttrekken – en die voor niets zal terugdeinzen om Edmond Kirsch tot zwijgen te brengen …


Dan Brown is een van mijn favoriete auteurs. De Da Vinci code en De delta deceptie heb ik in een razend snel tempo uitgelezen en ook zijn andere Robert Langdon boeken las ik met veel plezier. Dan Brown zorgt altijd voor de perfecte dosis spanning, humor en mysterie. Door zijn vlotte schrijfstijl hoef je als lezer niet na te denken en kun je je werkelijk laten meeslepen. Dé ideale soort ontspanningsliteratuur dus.

Oorsprong is dat jammer genoeg niet… Hoezeer ik ook mijn best deed, het verhaal kon me gewoon niet bekoren. Alles voelde ongeloofwaardig en geforceerd aan, alsof Dan Brown zelf ook niet echt zin had in Langdons reis door de wereld van de moderne kunst. Eigenlijk is de flaptekst nog de best geschreven alinea van het boek: spannend, interessant en vooral niet te lang. Want dat is Oorsprong wel degelijk, zo’n 250 pagina’s zelfs.

Het grootste probleem van het boek is niet zozeer de lengte, maar vooral dat Dan Brown er niet in slaagt de lezer geïnteresseerd te houden. In het eerste hoofdstuk beweert Edmond Kirsch dat hij een baanbrekende ontdekking heeft gedaan die antwoord zal geven op de twee belangrijkste vragen van de mensheid: waar komen we vandaag en waar gaan we naartoe. Vervolgens duurt het de bijna 500 bladzijden voordat we eindelijk het antwoord krijgen. Doorheen het boek legt Dan Brown de verwachtingen alsmaar hoger en hoger waardoor het antwoord op het einde eigenlijk als een teleurstelling aanvoelt. Is dit het?

Het tweede probleem is dat Dan Brown in Oorsprong de historische (achtergrond)informatie niet voldoende in de tekst verwerkt. Iets wat hij veel beter in zijn eerdere boeken doet. Hierdoor voelen de alinea’s die de geschiedenis van een gebouw vertellen of dieper ingaan op een bepaald kunstwerk nogal schools aan, Wikipedia-achtig zelfs. Ze voegen ook gewoonweg niets aan het verhaal toe en zijn deels de reden waarom het boek veel meer bladzijden telt dan het zou moeten. Het zorgt er zelfs voor dat de spanning rond de onthulling van Kirsch ontdekking teniet wordt gedaan want ook hier kiest Brown voor een geschiedenis van de wetenschappelijke achtergrond van Kirschs onthulling.

Het enige wat me echt is nagebleven na het lezen van dit boek is de relatie tussen de mens en computers. Tegelijk ook eigenlijk de meest relevante vraag van het hele boek want in essentie draait daar eigenlijk alles om. In dat opzicht is Dan Brown dus wel degelijk in zijn opzicht geslaagd. Tegelijk is dat misschien ook wel het enige wat hij echt succesvol heeft weten neer te zetten.

Oorsprong is eigenlijk in volgende woorden samen te vatten: typisch Dan Brown, langdradig, maar wel vermakelijk om te lezen (op sommige momenten dan toch).

 

35 boekenblog-post ideeën op een rijtje!

book and coffee

Ongeveer drie weken geleden besloot ik iets te doen wat ik al heel lang wilde doen: een boekenblog starten! Zo gezegd zo gedaan, ik maakte een WordPress website aan, probeerde enkele thema’s uit en schreef mijn eerste blogpost: een recensie.

Recensies zijn blogposts die ik zelf heel graag lees. Ze maken lezen, iets wat eigenlijk een individuele bezigheid is, iets waar je met andere over kan praten. Daarnaast zorgen recensies er ook voor dat je je gedachten beter leert verwoorden en verbetert het je schrijfvaardigheden. En natuurlijk ontdek je als lezer of het boek iets voor jou is of niet.

Al snel begon ik me af te vragen waarover ik nog zou kunnen bloggen. Een boekenblog starten is natuurlijk leuk en spannend in het begin, maar ik ben iemand die graag voorbereid is en een duidelijk plan/doel heeft. Momenteel heb ik mijn posts enkele dagen op voorhand al klaar staan, zo hoef ik op de dagen dat ik ze online zet (woensdag en zaterdag) niet te stressen over een niet afgeraakte blogpost. Het geeft me ook meer tijd om alles rustig na te lezen.

Omdat ik van (to do-) lijstjes hou, maakte ik voor mezelf een lijstje met daarin onderwerpen waarover ik zeker wil bloggen. Meteen besloot ik er ook een blogpost van te maken, dan kon ik alvast één item van mijn lijstje doorstrepen.

Heb jij een lijstje van onderwerpen waarover je zeker nog wil schrijven? Of doe je het allemaal wat meer op gevoel?

  1. Boekrecensies

  2. Vijf writer’s block tips die echt werken

  3. Je mening geven over een bepaalde trend/thema in boeken

  4. Jouw favoriete (openings)zinnen

  5. Vertellen waarom je zoveel van boeken/lezen/schrijven houdt

  6. Een blogpost maken over een boek dat je ooit wil schrijven

  7. Een ‘schrijversdagboek’ bijhouden over je huidige verhaal

  8. Probeer enkele recepten van een kookboek of ander ‘do-boek’ uit en schrijf er een post over

  9. Welke boeken wil je komende maand/jaar lezen en waarom?

  10. Wat is het slechtste boek dat je ooit gelezen hebt?

  11. Wat is het beste boek dat je ooit gelezen hebt?

  12. Van welke boeken uit jouw kindertijd en/of jeugd hoop je dat jouw kinderen ze ook gaan lezen?

  13. Maak een post over jouw favoriete boekpersonage

  14. Of schrijf een post over een personage dat je echt, tot in het diepste van je ziel, haat

  15. Wie is volgens jou een erg ondergewaardeerde auteur? 

  16. Wie is een beetje overgewaardeerd? 

  17. Schrijf je in het Nederlands, Engels of een andere taal? Waarom heb je voor die taal gekozen?

  18. Maak een lijstje van jouw favoriete boekenblogs of bookstagrams

  19. Maak een selectie van boeken die gelinkt zijn aan een feestdag/seizoen en leg uit waarom jouw lijstje je echt een herfst/Kerst/lente/… gevoel geeft

  20. Maak een mood board voor een verhaal dat je aan het lezen of schrijven bent en geef uitleg bij jouw creatie (dit kan met schaar en papier zijn of via websites zoals weheartit.com en pinterest.com)

  21. Maak een lijstje met onderwerpen waarover je wil bloggen ✔

  22. Interview een auteur/blogger/lezer of één van je zelf gecreëerde personages

  23. Vul een boekentag in

  24. Neem je lezers mee op reis door je eigen boekenkast

  25. Geef jouw mening over een actueel onderwerp dat betrekking heeft tot boeken, lezen, creativiteit, een bepaalde auteur, een verfilming, …

  26. Maak een playlist voor een boek

  27. Deel een stukje van je eigen verhaal of schrijf een kortverhaal/gedicht speciaal voor je blog

  28. Organiseer een wedstrijd: de winnaar krijgt een boek

  29. Geef blogtips, schrijftips of leestips

  30. Vertel over jouw boekuitstapje naar een boekenmarkt, bibliotheek, gigantische boekenwinkel, …

  31. Geef boeken die je niet leest weg, zomaar en voor niets! Maak een post waarin je over elk boek vertelt waarom je het weggeeft

  32. Schrijf een persoonlijke blogpost waardoor jouw lezers je beter kunnen leren kennen

  33. Doe mee met een challenge en vertel waarom jij dit jaar meer boeken van vrouwelijke schrijvers wil lezen, wil focussen op non-fictie boeken of gaat proberen de Engelse klassiekers te lezen.

  34. Deel jouw eigen bookstagram foto’s en geef uitleg bij elke foto

  35. Maak een post met jouw favoriete boekcovers 

Lam – Hannelore Bedert 3/5

9789022335581

Verschijningsdatum: 9 oktober 2018
Uitgeverij: Angèle (Standaard Uitgeverij)
Genre: Literaire fictie
ISBN: 9789022335581
Prijs: €22,50

 

 

 

 

Lucia is zes wanneer haar moeder een winkel binnenstapt en niet meer naar buiten komt. Niemand weet waar ze heen is, niemand beantwoordt welke vraag dan ook. De verdwijning zorgt voor een oorverdovende stilte in huis en de afwezigheid van haar moeder trekt een donkere streep door het leven van zowel Lucia als haar vader. De eenzaamheid thuis en op school, het verlangen naar een moederfiguur en de onmacht van haar vader drijven Lucia als jonge vrouw uiteindelijk het dorp uit. Meer dan tien jaar later leidt Lucia een chaotisch leven in de stad, het verleden lijkt begraven en vergeten. Tot ze telefoon krijgt. Het lijk van haar vader is gevonden. Tegen haar zin keert Lucia terug naar het dorp dat ze ooit bewust de rug toekeerde, terug naar het ouderlijk huis, waar ze terechtkomt in haar vaders best bewaarde geheim.


Ongeveer twee weken geleden las ik Lam van Hannelore Bedert. Het is een debuutroman over verlies, liefde en vriendschap. Dat het verhaal vooral draait om de emoties is vanaf het begin merkbaar. Echte spanning (wat voor soort dan ook) zit er niet in, al probeert Bedert je wel nieuwsgierig te maken naar wat er in het verleden is gebeurd. Waarom is Lucia’s moeder weggegaan? Leeft ze nog? Waarom heeft Lucia geen contact meer met haar vader? Bij wiens graf knielt ze al huilend? Wie is de jongen met de scheve tanden? Is hij nog steeds in haar leven?

Toen ik de laatste pagina had gelezen, fronste ik even mijn wenkbrauwen. Oké, dat was het dan? Lichtelijk teleurgesteld legde ik het boek weg. Niet dat Lam een slecht boek is, verre van! Het is vlot geschreven, meeslepend en op sommige momenten zelfs een beetje emotioneel. Maar het is ook een vluchtig boek, de personages en gebeurtenissen blijven je niet echt bij (zo heb ik de naam van ‘de jongen met de scheve tanden’ terug moeten opzoeken tijdens deze recensie en eerst dacht ik dat Lucia ‘Louise’ heette). Toch heb ik het boek graag gelezen, vooral de vele flashbacks, en ik vloog er dan ook als een trein door. Het klinkt misschien wat vreemd, maar misschien leest het verhaal té vlot waardoor het eerder als een roman aanvoelt die je tijdens een treinrit leest of om wachttijden minder traag vooruit te laten gaan. Eentje waarbij je je niet altijd volledig moet focussen om het verhaal nog te kunnen volgen. Of eentje waarvan je niet echt verwacht dat het verhaal je bijblijft omdat het opgaat in alle andere gelijkaardige verhalen die je al gelezen hebt.

Maar Lam is geen saai verhaal, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt met wat ik hierboven schrijf. Je hoeft je aandacht niet volledig bij het boek te houden om te volgen, maar je wilt het wel. Je wordt meegesleept door Bederts meer dan aangename schrijfstijl, maar jammer genoeg kan deze gewoon niet op tegen de ‘normaalheid’ van de roman. Net zoals in zoveel andere boeken gaat het over een ouder die plots wegvalt en de ander die niet weet hoe hij zijn/haar kind alleen moet grootbrengen en daar ondanks de beste bedoelingen en pogingen ook niet echt in slaagt. Het gaat ook over vriendschap en liefde en hoe deze zo vaak vormend zijn voor een (opgroeiend) persoon. Ook volwassen worden en verder gaan, ondanks alle tegenslagen, in het leven komt aan bod.

Maar een mooi verhaal schrijven is niet voldoende om een goed boek te schrijven. Hoewel Lam me soms meesleepte, kon het me op andere momenten niet veel schelen wat er met Lucia zou gebeuren. Misschien heeft Hannelore Bedert dit bewust gedaan, maar de volwassen Lucia irriteerde me met haar overvloedige drankgebruik en algemene laksheid tegenover het leven. De jongere, levendige Lucia was dan een verademing om te lezen. Een personage waar je medelijden mee had en sympathie voor voelde.

Lam voelt voor mij aan als het perfecte boek om te lezen op een treinrit of tijdens een lange vlucht. Je leest het om te zorgen dat de tijd sneller voorbijgaat. Als je een echte literaire roman wil lezen, die je zelfs na de laatste bladzijde niet loslaat, zou ik voor een andere optie kiezen. Lam mist jammer genoeg net dat ietsje meer om het naar een hoger niveau te tillen.

Wat met hoge leesdoelen?

Open boek

Als ik door de wereld van de boekenblogs surf, kom ik vaak leesdoelen tegen. Bloggers stellen dan een doel van x aantal boeken die ze op een maand of jaar willen lezen. Het is een andere manier van lezen die me aan het denken zette.

Ik lees omdat ik graag lees. Zo simpel is het eigenlijk. Niets moet, alles mag. Geef me een verhaal en ik verdwaal er hopeloos in, maar verplicht me om in een race tegen de klok enkele boeken te lezen en ik geraak niet verder dan de eerste drie zinnen. Dit is misschien een beetje overdreven, want als je me verplicht om de Outlander boeken te lezen binnen een haalbare tijdspanne kan ik je garanderen dat ik me meteen weer naar het Schotland van 1743 laat katapulteren. Wat ik eigenlijk bedoel is dat lezen iets is dat ik in vrijheid doe en niet omdat ik verplicht ben om een bepaald aantal boeken te lezen op een jaar

Natuurlijk heb ik het hier niet over kleine leesdoelen als in ‘vijf Engelstalige boeken lezen op een jaar’ of het verplichte aantal dat je vaak voor school moet lezen. Dit zijn gemakkelijk haalbare doelstellingen (voor iemand die graag leest toch) en geven in mijn ogen dan ook geen extra druk. Het zijn vooral de torenhoge leesdoelen die ik niet zo goed begrijp. Zoals mensen die bijvoorbeeld om de drie dagen een nieuw boek willen lezen en dit het hele jaar door. Als werkende of naar schoolgaande persoon is dit gewoon niet haalbaar. En het idee van ’s avonds nog een hele avond verplicht te lezen omdat je anders je doel niet bereikt, staat me helemaal niet aan.

Natuurlijk is er helemaal niets mis met deze doelen als je er plezier uit beleefd. Het hangt allemaal natuurlijk erg van persoon tot persoon af. De een zal juist meer gemotiveerd worden door de doelen, de ander zal wat lakser met zijn doel omspringen terwijl iemand anders er misschien erg veel stress van krijgt.

De grote vraag die rest natuurlijk is: wat maakt het uit hoeveel boeken je hebt gelezen? Draait het niet eerder om wat je leest? En zelfs dat is subjectief. Al denk ik dat iedereen wel kan beamen dat het lezen van de Harry Potter reeks op één maand niet hetzelfde is als het lezen van zeven Russische klassiekers. En dan nog… waarom er een aantal op plakken? Ik ben een grote voorstander van leesdoelen die vooral het anders lezen als doel hebben, die mensen ‘verplichten’ buiten hun comfortzone te gaan. Maar ik vind ook dat je een boek moet kunnen wegleggen als het je niet aanstaat, hoe populair het ook is. Het leven is echt te kort om boeken te lezen die je slecht vindt.

Misschien we niet meer lezen, maar anders lezen. Of gewoon genieten van lezen. Laten we vooral dat laatste doen.

Stel jij leesdoelen voor jezelf?