Waarom niet lezen oké is

blur-book-book-pages-2203060

Lezen is genieten. Lezen is vrij zijn. Lezen is even geen zorgen hebben. Toch merk ik dat mensen die graag lezen, steeds meer de druk voelen om te lezen. Vooral in de online community van bookstagram en op Youtube is dat duidelijk voelbaar.

Net als bij velen kriebelt het bij mij vaak om te lezen, maar kom ik er gewoon niet aan toe. En dat is best frustrerend. Wat mij dan helpt is alles even te relativeren. Is het nu echt nodig om me hierover druk te maken? Neen, natuurlijk niet! Dan staat er maar een blogpost minder op mijn blog. Of duurt het maar wat langer voordat er een nieuwe foto op Instagram verschijnt. 

1. Soms is het gewoon te veel

Hoewel lezen een heel ontspannende bezigheid is, slorpt het tegelijk ook best wat energie op. Afhankelijk van het soort boek dat je aan het lezen bent natuurlijk. Momenteel lees ik Sapiens, een boek dat mijn volle aandacht vraagt en waarbij ik meer dan eens in slaap ben gevallen. Niet omdat het saai is, maar omdat ik gewoon ’s avonds te moe ben om me in die mate dat het nodig is te concentreren. Het is dan ook helemaal niet erg om het boek opzij te leggen en in bed te kruipen zonder een hoofdstuk uit te lezen. Morgen kan ik dat ook doen. Of tijdens het weekend. Of gewoon wanneer mijn hoofd wat lichter voelt en mijn gedachten minder stormachtig. Het leven is al druk genoeg zonder dat ik mezelf ook nog eens te verplicht x aantal pagina’s per dag te lezen. Zeker wanneer ik nog studeerde was dit het geval. Dan moest ik al zo veel lezen voor mijn vakken dat een ‘vrijetijdsboek’ er heel vaak echt niet meer bij kon.

2. Sommige boeken lezen traag

Er zijn boeken waar ik doorheen vlieg en boeken die ik met mate moet lezen. Dat laatste vertraagt het leesproces enorm en voelt vaak frustrerend aan. Zeker wanneer ik over het boek een recensie wil schrijven. Maar wanneer ik mezelf dan forceer om sneller te lezen, neem ik bijna niets van de woorden op. Dan kan ik 10 pagina’s lezen zonder ze echt te hebben gelezen. En dat is natuurlijk jammer want in eerste instantie gaat een boek lezen om het lezen zelf en niet de blogpost die daarop volgt. Als ik in zo’n situatie zit, lees ik meestal een tweede boek dat veel luchtiger is en vlotter leest. Maar dat hoeft eigenlijk niet. Het is ook helemaal oké om gewoon twee maanden over één boek te doen zonder dat te compenseren met het lezen van andere boeken. En als ik écht niet door het boek heen geraak, dan stop ik gewoon en leg ik het opzij. Life’s too short to read badly written books!

3. Soms heb ik geen zin om te lezen

Tja, dat is gewoon zo! Er zijn avonden waarop ik gewoon geen zin heb om met een boek in bed te kruipen en veel liever een spannende thriller op tv kijk of lach met één of ander hilarisch quizprogramma. En dat is iets waar ik me echt niet schuldig over hoef te voelen. Veel bookstagrammers lezen een groot aantal pagina’s per dag, maar eerlijk gezegd heb ik niet elke dag de behoefte om te lezen. Jammer genoeg zijn er velen die toch door het zien van al die foto’s en stories druk op zichzelf leggen om sneller en meer te lezen. Het is als het ware een race tegen de klok: wie kan als eerste de meeste boeken uitlezen? Wie schrijft de eerste recensie over het nieuwe YA-adult boek? Maar het is eigenlijk helemaal niet nodig om jezelf met anderen te vergelijken. Lezen doe je op je eigen ritme. En je bent echt niet beter dan een ander omdat je meer boeken leest en minder series kijkt. Iedereen komt op zijn eigen manier tot rust en geniet op zijn eigen tempo van een boek. En daar draait het om, toch? Om het genieten van een verhaal? Het wegdromen?

Leg jij soms ‘leesdruk’ op jezelf? Vergelijk je je soms met anderen? Of kan je dat net allemaal heel goed loslaten? 

 

Advertenties

Een ode aan het schrijven van een fantasy

In één woord maak ik van het verleden een mysterie, een avontuur zonder grenzen. Een parallelle wereld waarin de mensheid een ander pad heeft gekozen. Ik geef mensen vleugels en neem deze weer af, zonder moeite, zonder angst. Zoekend naar de limieten van mijn eigen fantasy, creëer ik een wereld waarin het onmogelijke mogelijk wordt. Voorlopig heb ik de grens van mijn eigen kracht nog niet bereikt, of deint deze steeds verder weg? Zoals het eindeloze heelal? Om op een bepaald moment te imploderen, terug te komen naar dat ene punt van waaruit alles vertrokken is?

Het fantasy genre heeft me altijd het meest kunnen bekoren, zowel als lezer als schrijver. Het is de ultieme vorm van escapisme. Geen rekening houdend met futiliteiten zoals de menselijke anatomie en de werking van de natuur geeft het de schrijver een ongekende vrijheid. En deze vrijheid inspireert, creëert en doet dromen. Dromen van tijden die ik niet gekend heb en wezens die ik nooit heb ontmoet. De mensheid wordt naar een hoger niveau getild en tegelijkertijd haar diepste afgronden ingetrokken. Van de op macht beluste tovenaars tot de prinses die haar kracht binnenin vindt, allemaal passeren ze het revue.

Het schrijven van een fantasy is een kunst die maar weinigen bezitten. Doorheen het onbegrensde moet de schrijver op zoek gaan naar de balans tussen durf en geloofwaardigheid. Een balans die gemakkelijk uit evenwicht is te brengen en moeilijk terug te vinden. In de veiligheid van mijn kamer, met een mok koffie naast mijn zijde, ga ik op zoek naar deze balans. Daag ik haar uit en probeer ik mijn eigen queeste te voltooien. De personages ontwikkelen zich als organismen, afhankelijk van elkaar en zonder acht te slaan op wat ik van hen vind. Ze trekken door dalen en beklimmen bergen, kennen liefde en leed en nemen mij mee op hun reis. Eerst als schrijver en dan als lezer. En wanneer ze weer thuiskomen, voel ik hun vermoeidheid. Voel ik nostalgie naar een wereld die ik nooit heb gekend.

Boekenfestijn Antwerpen 2019

boekenf2

Zondag 26 mei staat al wekenlang in mijn agenda met een cirkel aangeduid. Niet alleen omdat het verkiezingen zijn, maar ook omdat van 23 tot en met 26 mei het boekenfestijn plaatsvindt in de Antwerpse expo. Al jaren is het een traditie dat ik hier samen met mijn papa en zusje naartoe ga, dus ook vandaag besloten we na het stemmen meteen naar Antwerpen te vertrekken.

Vol enthousiasme, en met een lege boodschappentas, kwamen we aan in de Antwerpse expo. Het was nog redelijk rustig dus we hadden alle tijd om de uitgestalde boeken goed te bekijken. En wat waren dat er opnieuw veel! Vooral aan thrillers was er geen tekort. Het fantasy-aandeel mocht voor mij gerust wat groter zijn en ook tussen de Engelstalige literatuur vond ik niet helemaal mijn ding. De voorgaande jaren lagen er enkele klassiekers tussen die ik vandaag miste. Toegegeven, het was wel de laatste dag van het boekenfestijn dus dat had ook wel iets met het kleinere aanbod te maken.

Zoals altijd kwamen we met een goed gevulde boodschappentas aan bij de kassa’s. De ene na de andere thriller werd eruit gehaald en de stapel van de boeken van mijn papa en zus werd alsmaar hoger. In de zak zaten maar twee boeken van mij. Een bewuste keuze omdat ik thuis nog enkele boeken heb staan die ik wil lezen en omdat ik ook bewuster met mijn ‘boekengeld’ wil omspringen. Eerst nadenken en dan kopen dus. Maar deze twee kon ik echt niet laten liggen…

(al ga ik de boeken over inspecteur Mario Silva van Leighton Gage zeker eens lenen!)

1. De stad – Stella Gemmell

15985344

Dit is het verhaal van De Stad, oneindig groot, zo lijkt het, want door de eeuwen heen werden de ongenaakbare muren door nieuwe generaties naar alle windstreken steeds verder verplaatst. Zo slokte De Stad hele nederzettingen, dorpen, wouden en zelfs bergen op.

Dit is ook het verhaal van de jonge Elija en zijn piepjonge zusje Emly, ‘lichter dan een goed zwaard’, die in de uitgestrekte catacomben van De Stad, ergens in de buurt van de Zwelgpoort en de Zaal van de Wachters, van elkaar worden gescheiden door een onderaardse vloedgolf.

En dit is het verhaal van de enige man die geacht wordt een eind te kunnen maken aan de slachtingen van de keizer, die door weinigen ooit in levenden lijve is gezien en over wie zelfs wordt gefluisterd dat hij niet langer menselijk is. Deze mogelijke redder werd in de bovenwereld ooit aangesproken als Shuskara. Ooit was hij de belangrijkste generaal van de keizer, een veteraan uit vele oorlogen. Nu staat hij te boek als gestorven. Wie is hij? Waar is hij gebleven? En leeft hij nog wel…

De meeste fantasy-boeken die ik op het boekenfestijn zag liggen maakten deel uit van een serie waarvan het eerste of de eerste paar boeken niet terug te vinden waren. De Stad is gelukkig wel het eerste boek van een serie. Daarnaast is het ook een epische fantasy, geschreven door een vrouw, met goede recensies. Ik heb eerst nog getwijfeld om het mee te nemen, maar besloot het er toen toch op te wagen. Ik ben benieuwd!

2. The Goldfish Bowl: Married to the Prime Minister –  Cate Haste en Cherie Booth

41Rq0KszeHL._SX317_BO1,204,203,200_

When your husband (or wife, in Denis Thatcher’s case) becomes Prime Minister, and the doors of No.10 close behind you, every aspect of life is suddenly changed. This was what Cherie Booth discovered. Intrigued, Cherie and social historian Cate Haste set out to explore the experience of previous political generations since the 1950s.

Based on personal interviews, diaries and letters, and the accounts of surviving spouses, families, close friends and colleagues, the story begins with three Conservatives – Clarissa Eden, Dorothy Macmillan and Elizabeth Home. Then comes a shift with the Labour governments and the different backgrounds and attitudes of Mary Wilson and Audrey Callaghan, before the contrasting experiences of Denis Thatcher and Norma Major.

Set against the flow of dramatic events on the world stage, this illuminating book explores the pressures of life in the ‘goldfish bowl’ and offers fascinating insight into the ‘political marriage’ and the changing role of the leader’s spouse.

De sectie historische boeken was niet alleen klein. Het werd ook nog eens volkomen gedomineerd door boeken over de wereldoorlogen. Mijn hart maakte letterlijk een sprongetje toen ik dus pareltje er tussen zag liggen. Het is altijd fascinerend om meer te weten te komen over de echtgenotes van belangrijke politici, al moet ik toegeven dat ik hier toch vooral uitkijk naar het stuk over Denis Thatcher.

Ben jij naar het boekenfestijn geweest? Welke boeken heb je gekocht?

Hoe Pinterest me weer inspiratie geeft

pinterest

Ik maak al jaren gebruik van online moodboards. Eerst was er Tumblr, daarna Weheartit en recent ben ik overgeschakeld op Pinterest. Alle drie de sites zijn erg verschillend, maar hebben wel één groot ding gemeen: mensen delen er graag mooie afbeeldingen. Of die nu zelf zijn gemaakt of niet.

Pinterest is eigenlijk een soort van online prikbord, zo ziet het er ook echt uit. Je kan kiezen of je op je profiel je boards (een thematische verdeling van je pins) ziet of al je pins door elkaar (dan staan de laatst gepinde eerst). Als je op een pin klikt, krijg je daaronder meteen een reeks suggesties van gelijkaardige pins. Dit is dan eigenlijk ook één van de redenen waarom ik ben overgestapt van Weheartit naar Pinterest. Ik vind dat deze laatste op dit vlak meer mogelijkheden biedt en vooral dat de soort pins meer variëren. Bij Wehearit draait het enkel om mooie afbeeldingen en deze zijn prima voor bijvoorbeeld een moodboard rond één verhaal, maar als je algemeen inspiratie wil opdoen vind ik Pinterest fijner. Zeker omdat er meer dan enkel afbeeldingen worden gedeeld. Zo vind je er ook recepten of schrijftips terug en word je bijna altijd naar een website/blogpost omgeleid als je op een afbeelding klikt. En het zijn net deze dingen die het zo inspirerend maken omdat je zo op websites terecht komt, waar je anders niet op zou klikken.

Zelf heb ik voorlopig 6 thema’s/boards: schrijven, wallpapers, interieur, recepten, quotes en organisatie. Het fijne is dat je binnen elk board een bepaalde stijl/sfeer kan creëren. PINTERST2Mijn recepten board ziet er wel nog wat rommelig uit, maar als je bijvoorbeeld kijkt naar interieur zie je echt al een bepaalde stijl terugkeren en ziet het er als geheel mooi uit. Natuurlijk hoeven de afbeeldingen niet allemaal mooi bij elkaar te passen, je kan pinnen wat je wilt! Het belangrijkste is dat je gewoon aanklikt wat je leuk vindt of wat je zelf wel eens wil uitproberen.

Momenteel ben ik mijn pagina nog een beetje aan het opbouwen en vooral op zoek naar leuke accounts om te volgen. Ik heb al enkele boards over schrijftips zien passeren en ga denk ik ook enkele van de pins over writer’s blocks bekijken. Hopelijk kan ik dan tegen de zomer ein-de-lijk weer beginnen met schrijven. Of in ieder geval het uitwerken van een verhaal.

Gebruik jij ook Pinterest? Of is er een andere website waar je inspiratie vandaan haalt?

The crown’s fate – Evelyn Skye 3/5

images

Verschijningsdatum: 16 mei 2017

Uitgeverij: HarperCollins Publishers

Genre: Young Adult, Historische Fictie en Fantasy

ISBN: 0062422618

Prijs: € 9,99

 

 

* FLAPTEKST KAN SPOILERS UIT BOEK 1 BEVATTEN*

Russia is on the brink of great change. Pasha’s coronation approaches, and Vika is now the Imperial Enchanter, but the role she once coveted may be more difficult—and dangerous—than she ever expected.

Pasha is grappling with his own problems—his legitimacy is in doubt, the girl he loves loathes him, and he believes his best friend is dead. When a challenger to the throne emerges—and with the magic in Russia growing rapidly—Pasha must do whatever it takes to keep his position and protect his kingdom.

For Nikolai, the ending of the Crown’s Game stung deeply. Although he just managed to escape death, Nikolai remains alone, a shadow hidden in a not-quite-real world of his own creation. But when he’s given a second chance at life—tied to a dark price—Nikolai must decide just how far he’s willing to go to return to the world.

With revolution on the rise, dangerous new magic rearing up, and a tsardom up for the taking, Vika, Nikolai, and Pasha must fight—or face the destruction of not only their world but also themselves.


Al enkele jaren ben ik er van overtuigd dat ik het Young Adult-genre achter me heb gelaten. Niet omdat ik het een minderwaardig genre vind, maar gewoon omdat ik me niet meer voldoende met de hoofdpersonages kan identificeren en er steeds minder elementen in de verhalen zitten die me echt interesseren en intrigeren. Dat was tot ik voor mijn verjaardag vorig jaar het boek The crown’s game cadeau kreeg. Eén van mijn beste vriendinnen was er van overtuigd dat ik het geweldig ging vinden omdat het twee van mijn favoriete verhaalelementen combineert: magie en tsaristisch Rusland. Een beetje argwanend bekeek ik eerst de cover (geef toe, die zou best iets beter kunnen) om dan helemaal verliefd te worden op de flaptekst. The crown’s game was echt een fantastisch boek met heel wat meer insteken dan romantiek en magie beoefenen. Het heeft even geduurd (echt mijn uitstelgedrag als het op lezen aankomt begint uit de hand te lopen) maar in april las ik eindelijk het tweede en laatste deel van de serie: The crown’s fate.

In mijn YA-leesfase werd ik overrompel door sequels, prequels, en trilogieën. Ik sta dan ook nogal sceptisch tegenover boekseries aangezien het heel vaak niet nodig is om een boek twee, drie of vier te schrijven. Gelukkig was het in dit geval echt wel verantwoord om niet alles in één boek te proppen, maar iets meer tijd aan de personages te spenderen en de wereld waarin ze leven. Jammer genoeg heeft dit ook een keerzijde. In de serie is er een love triangle verwerkt (het spijt me maar ja…) en die verhaallijn loopt door tot het einde van boek 2. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik niet echt altijd het gevoel had dat het om een driehoeksverhouding ging omdat het vanaf boek 1 al duidelijk is wat de uitkomst gaat zijn en de personages je er ook niet over laten twijfelen. Of mij dan toch niet want uit recensies van anderen die ik gelezen heb, blijkt dat zij de love triangle veel meer storend en aanwezig vinden dan ik.

Het fijne aan The crown’s fate is dat de personages allemaal erg verschillend zijn en daarom anders reageren op de gebeurtenissen op het einde van boek 1. Hierdoor is boek 2 voor Vika, Nikolai, Pasha en Yuliana een zoektocht naar niet enkel het juiste pad om te volgen, maar ook naar zichzelf. Daarnaast is het ook intrigerend wanneer personages een meer sinistere, duistere kant op gaan en gevangen komen te zitten in de grijze gebieden. Nikolai is hier in dit boek het perfecte voorbeeld van. Meer algemeen staan vooral volgende vraagstukken centraal: hoe ver moet je gaan om te doen wat jij denkt dat juist is en welke (onbedoelde) gevolgen kunnen je acties hebben.

Ik moet wel toegeven dat ik het einde een beetje een tegenvaller vond. The crown’s fate, en eigenlijk het vorige boek ook, bouwt vanaf het begin op naar een bepaalde scene. Wanneer deze er dan eindelijk is, wordt het zo snel en op zo’n cliché manier opgelost dat ik me echt teleurgesteld voelde. Het is niet zo dat het einde onvoorspelbaar is want, geef toe, wanneer zijn YA-eindes dat? Maar de manier waarop het werd afgehandeld kan echt wel beter. Het zou de serie een enorme meerwaarde geven als het einde wat doordachter zou zijn uitgewerkt en meer aansluit bij de rest van het verhaal in plaats van nu zo beknopt en bondig te zijn. Ook Vika, die eigenlijk het echte hoofdpersonage is, mag van mij op sommige momenten wat meer van zich afbijten, vooral in boek 2. Het idee van de magiër die gebonden is aan de tsaar is interessant, maar dat betekent niet dat haar wil om voor zichzelf op te komen zomaar opeens verdwijnt. En dat laatste miste ik wel, vooral omdat ze in boek 1 zo vurig kon zijn.

Al bij al vond ik het een enorm fijne serie om te lezen. Evelyn Skye zet heel overtuigend een magisch Rusland neer dat historisch misschien niet altijd correct is, maar dat ook eigenlijk niet hoeft te zijn. Ze slaagt er ook met succes in om werkelijk twee verschillende boeken te schrijven die op elkaar volgen en tegelijk hun eigen waarde/belang hebben. In tegenstelling tot andere series waarin het soms lijkt alsof verhaallijnen voortdurend herhaald worden. Terwijl in boek 1 de magie op zich vooral centraal staat, draait boek 2 hoofdzakelijk om de gevolgen van deze magie. Deze verschillende invalshoeken betekenen dat The crown’s fate meer op de ontwikkelingen en veranderingen van personages focust dan The crown’s game. Het enige jammere daaraan is dat de magie in boek 2 minder spannend en vreemd genoeg ook minder magisch is dan in boek 1. Dit is vooral omdat in boek 1 de krachten en de grenzen van magie getoond worden en het in boek 2 enkel als een wapen wordt gebruikt. Maar de goed geschreven verhaallijnen en interessante personages maken deze veranderde invalshoek meer dan goed!

Geschiedenisboeken-wishlist

nicole-honeywill-1285867-unsplash.jpg

Onlangs kreeg ik de vraag of ik me nog als historica identificeerde aangezien mijn job helemaal niets met geschiedenis te maken heeft. Een beetje verbaasd antwoordde ik dat ik historica-zijn niet link aan een job, maar eerder aan een diploma en de denkwijze en interesses die daaruit voortvloeien. Dus ja, natuurlijk identificeer ik mezelf nog als historica! Het einde van mijn studie en mijn niet-geschiedenis-gelinkte-job betekenden niet het einde van mijn liefde voor geschiedenis en historisch onderzoek. Ik probeer dan ook op de hoogte te blijven van de wetenschappelijke geschiedeniswereld door onder andere Facebookpagina’s en het tijdschrift Belgisch Tijdschrift voor Nieuwste Geschiedenis. Toegegeven, op dat laatste moet ik nog steeds een abonnement nemen. En natuurlijk zijn er ook nog boeken! De meesten zijn geschreven met een breder publiek voor ogen, maar dat maakt ze daarom niet minder interessant om (historisch kritisch) te lezen!

1. In Europa – Geert Mak

In Europa is één van de meer bekende ‘reisverslagen’ van de laatste jaren. Ik heb er al heel wat positieve recensies over gelezen en ook vrienden hebben vol lof over de twee delen verteld.

Flaptekst: ‘In Europa’ bevat de neerslag van een reis die Geert Mak maakte door Europa in het laatste jaar van de twintigste eeuw. De geschiedenis van die eeuw was zijn leidraad. Mak reisde naar Londen, Stalingrad en Madrid, langs de bunkers van Berlijn, bekeek de geparfumeerde kleerkasten van Helena Ceausescu in Boekarest en de speelgoedauto’s in een verlaten crèche in Tsjernobyl. Het werd een inventarisatie: hoe lag het continent erbij aan het slot van de eeuw? ‘In Europa’ was meteen na verschijning een enorm succes: er zijn meer dan 350.000 boeken over de toonbank gegaan en de rechten werden aan veertien landen verkocht.

2. Invisible Agents: Women and Espionage in Seventeenth-Century Britain – Nadine Akkerman

Mijn interessegebied is eerder de nieuwste/moderne tijd, maar voor vrouwelijke spionnen maak ik graag een uitzondering. Case studies zijn altijd een pluspunt omdat je hierdoor veel dichter komt bij je onderwerp.

Flaptekst: It would be easy for the modern reader to conclude that women had no place in the world of early modern espionage, with a few seventeenth-century women spies identified and then relegated to the footnotes of history. If even the espionage carried out by Susan Hyde, sister of Edward Hyde, Earl of Clarendon, during the turbulent decades of civil strife in Britain can escape the historiographer’s gaze, then how many more like her lurk in the archives? Nadine Akkerman’s search for an answer to this question has led to the writing of Invisible Agents, the very first study to analyse the role of early modern women spies, demonstrating that the allegedly-male world of the spy was more than merely infiltrated by women.

3. Churchill – Andrew Roberts

Winston Churchill is één van de meest beroemde personen uit de vorige eeuw. Ik ben erg benieuwd om eindelijk de persoon achter de naam te leren kennen.

Flaptekst: Zoeken we een voorbeeld van onvervalste moed, dan denken we algauw aan Winston Churchill: de visionaire leider, immuun voor de gangbare conventies, die nooit van zijn standpunten week, zelfs niet toen iedereen aan hem twijfelde. Maar hoe werd de jonge Winston de grote Churchill? Wat gaf hem de moed om het tegen de superieure kracht van nazi-Duitsland op te nemen, terwijl er een bommenregen op Londen neerviel en zo veel anderen het al hadden opgegeven? Nu, eindelijk, kunnen we het complete verhaal lezen in deze grootse biografie van een van de meest aansprekende leiders aller tijden.

4. Vrede en Oorlog – Jonathan Holslag

Vrede en Oorlog is een boek waar ik al veel over gehoord heb en ook de auteur ben ik tijdens mijn studie enkele keren tegengekomen. Wereldgeschiedenissen werken altijd wat argwaan bij me op omdat ze, hoe je het ook keert of draait, de geschiedenis in dergelijke studies altijd enorm inkorten.

Flaptekst: In de afgelopen drieduizend jaar was China elf eeuwen in oorlog. Het Romeinse Rijk was gedurende de helft van zijn bestaan in conflicten verwikkeld. Sinds 1776 zijn de Verenigde Staten zeker honderd jaar in oorlog geweest. Mensen hebben altijd gedroomd van vrede. Waarom bereiken we haar zo zelden?
In Vrede en oorlog presenteert Jonathan Holslag een meeslepende wereldgeschiedenis, van de IJzertijd tot vandaag. Hij onderzoekt de oorzaken van conflicten tussen rijken, landen en volken en de pogingen tot diplomatie en verzoening. Het boek schetst een beeld van de politieke krachtenvelden van het oude Egypte tot de Han-dynastie, van de Pax Romana tot de opkomst van de islam, van de Vrede van Westfalen tot de oprichting van de Verenigde Naties.

5. Catherine the Great – Robert K. Massie

Vrouwengeschiedenis en Russische geschiedenis interesseren me enorm. Catharina de Grote is een vorstin die me vanaf het begin al enorm fascineerde. Blijkbaar zit er wel veel fictie in en mist er af en toe een kritische noot, maar ik denk dat ik nog steeds van dit boek ga genieten!

Flaptekst: The Pulitzer Prize-winning author of Peter the Great, Nicholas and Alexandra, and The Romanovs returns with another masterpiece of narrative biography, the extraordinary story of an obscure young German princess who traveled to Russia at fourteen and rose to become one of the most remarkable, powerful, and captivating women in history.

Born into a minor noble family, Catherine transformed herself into Empress of Russia by sheer determination. Possessing a brilliant mind and an insatiable curiosity as a young woman, she devoured the works of Enlightenment philosophers and, when she reached the throne, attempted to use their principles to guide her rule of the vast and backward Russian empire. She knew or corresponded with the preeminent historical figures of her time: Voltaire, Diderot, Frederick the Great, Empress Maria Theresa of Austria, Marie Antoinette, and, surprisingly, the American naval hero, John Paul Jones.

April, een maand vol veranderingen

IMG_20190413_164922_048

Er bestaat geen handboek voor het leven. Er is ook geen juiste of foute manier om je leven invulling te geven. Iedereen kan en mag er van maken wat hij/zij wil… En toch maakt het me vaak onzeker als ik naar leeftijdsgenoten kijk en zie hoe ver zij (in mijn ogen dan) al staan in het leven in vergelijking met mij…

Als kind vond ik alles boven de twintig al enorm volwassen, dan behoorde je in mijn ogen tot de categorie ‘grote mensen’. Nu ik zelf bijna halfweg de twintig ben, moet ik mijn jongere ik helaas teleurstellen: erg volwassen ben/voel ik me niet. Ik heb het gevoel dat ik ergens zweef tussen de student-fase en de volwassene-met-eigen-verantwoordelijkheden-fase. Eigenlijk best prima, al is het best beangstigend te denken hoe veel er de komende jaren gaat veranderen.

De afgelopen twee/drie weken zijn er al wel enkele dingen gebeurd waardoor ik het gevoel heb dat ik toch een soort van ‘sprong vooruit’ in het leven heb gemaakt. Ook al hoef ik me tegenover niemand te verantwoorden, deze kleine dingen maken me wel minder onzeker over waar ik sta in het leven.

Een (vaste) job

Afgelopen juli studeerde ik af aan de KU Leuven en sindsdien heb ik niet stilgezeten. Na eerst te hebben geprofiteerd van de laatste zomer dat ik vakantiewerk kon doen ben ik begonnen met een bijkomende stage (marketing in een uitgeverij). Eind november liep deze na drie maanden ten einde en toen ben ik bijna meteen beginnen werken. Ik heb welgeteld één week vrij gehad.

De bedoeling was om tijdelijk een administratieve functie uit te oefen via een interimkantoor en dan op zoek te gaan naar iets meer creatiefs. Maar eigenlijk heb ik doorheen de maanden dat ik bij de uitgeverij werkte ontdekt dat een job met veel extra evenementen misschien toch niet iets voor mij is. Ik hecht veel belang aan mijn vrije tijd en wil later voldoende bij mijn kinderen kunnen zijn. Een job waarbij je na je uren nog op boekvoorstellingen moet zijn en waarbij je ook tijdens de weekends soms moet werken is dus niet ideaal. Tot mijn eigen verbazing en plezier beviel de administratieve job die ik nu sinds december uitoefen me eigenlijk enorm. Ik voelde me veel minder moe en meer op mijn gemak dan voordien. Een ninetofive job is dus duidelijk meer iets voor mij en geeft me veel minder stress.

Twee weken geleden kreeg ik een vast contract aangeboden, een kans die ik met beide handen gegrepen heb. Zeker omdat er veel kansen op promotie zijn en ik binnen het bedrijf altijd voor een andere functie kan solliciteren. Een vaste job hebben kan ik dus al van mijn lijstje vinken.

Eerlijk toegegeven vind ik het werkende leven voorlopig fijner dan het studentenleven, al mis ik het bijleren en studeren op zich wel. Maar dat weegt niet op tegen de vrijheid die je ervoor in de plaats krijgt.  Misschien dat ik, wanneer ik eenmaal echt gesetteld ben, toch eens ga kijken welke opties avondschool allemaal te bieden heeft. Vooral mijn Frans terug bijschaven lijkt me interessant en vooral ook erg nodig.

Een rijbewijs

De meeste van mijn vrienden hebben al jaren een rijbewijs. Zelf ben ik nooit zo gek op auto’s en autorijden geweest dus heb ik het behalen van mijn rijbewijs zo lang mogelijk uitgesteld. Tot het nu echt niet meer langer kon aangezien mijn theorie maar geldig is tot begin september… oeps. Daarnaast lijkt het ook wel leuk om af en toe de auto te kunnen nemen in plaats van het openbaar vervoer. Ook thuis keken ze er wel naar uit om niet meer telkens zelf boodschappen te moeten doen en me niet altijd te moeten wegbrengen als de afstand te groot is voor de fiets en het openbaar vervoer me in de steek liet.

Op 5 april legde ik mijn praktijkexamen om 7u20 af. Ik had er speciaal een dagje voor vrij genomen zodat ik geen extra stress had om nog op tijd op mijn werk te geraken. Tegen mijn eigen verwachtingen in slaagde ik de eerste keer al voor mijn examen! Aangezien ik al een eigen auto heb, kan het alleen rijden nu beginnen (al vind ik dat best nog spannend)!

Een nieuw kapsel

New month, new me. Onder dat motto liet ik begin april mijn haar een stuk korter knippen. Het was iets wat ik eigenlijk al een tijdje wilde doen, maar waar ik nooit toe ben gekomen. Tegelijk wilde ik eigenlijk ook sparen tot mijn haar lang genoeg was om het te doneren, maar ik heb de indruk dat vanaf een bepaalde lengte mijn haar gewoon niet meer wil groeien. Of toch niet echt op een gezonde manier.

Een nieuw kapsel is altijd wat wennen in het begin. Meestal vind ik het op het eerste zicht wel goed, maar begin ik na enkele dagen toch te twijfelen. Het voelt ook altijd wat aan als een moment waarop je je hele leven kunt omgooien.

Op zoek naar een eigen plekje

Sinds deze maand ben ik iets serieuzer op zoek naar een eigen huisje/appartement. Na het leven op kot had eigenlijk geen probleem met tijdelijk weer thuis wonen. Op het gebied van vrijheid moet ik echt niets inleveren. Het grootste frustratie is eigenlijk de afstand. In Leuven was alles en iedereen dichterbij. Ook mijn vriend, die in Hasselt woont en in Leuven op kot zat. Nu zien we elkaar enkel in de weekends en hoewel het zo ook prima gaat snakken we wel echt naar meer tijd samen. Aangezien we beiden nog maar net werken hebben we jammer genoeg niet veel vakantie. Langzaam beginnen we dus uit te zien naar een plekje voor onszelf, wat ook niet echt gemakkelijk is aangezien we beiden in een andere provincie wonen én werken. Hij werkt in Leuven en ik in Antwerpen, we hebben dus beslist om gewoon het spoor tussen Leuven en Antwerpen te volgen en daar ergens een plekje uit te kiezen zodat we beiden gemakkelijk met de trein op het werk geraken. Of ja dat is voorlopig toch het idee.

Heeft april jou al enkel verrassingen gebracht?

Ik reis alleen – Samuel Bjørk 3/5

9789021018034

Verschijningsdatum: 15 

Uitgeverij:Luitingh Sijthoff

Vertalers: Renee Vink

Genre: Thriller

ISBN: 9789021018034

Prijs: € 12,50

 

Op het Noorse platteland wordt een zesjarig meisje gevonden, met een springtouw opgeknoopt aan een boom. Ze draagt vreemde poppenkleren en er hangt een vliegtuiglabel om haar nek met de tekst IK REIS ALLEEN.

Na een intern onderzoek werd inspecteur Holger Munchs speciale onderzoeksteam opgeheven en werd hij overgeplaatst naar een regionaal politiebureau. Maar als het land wordt geteisterd door een sluwe moordenaar, wordt het team weer tot leven gewekt. Munchs prioriteit is om zijn beste onderzoeker, de extreem getalenteerde maar depressieve Mia Krüger, uit haar zelfgekozen isolement te halen. Dat is echter nog niet zo makkelijk…


Na het lezen van  De acht bergen had ik echt behoefte aan een spannende thriller, gelukkig lag dit boek al een tijdje op me te wachten. Ik reis alleen is het thrillerdebuut van Samuel Bjørk. Onder een andere naam schreef hij voordien al enkele theaterstukken. In tegenstelling tot Oktober van Søren Sveistrup vond ik het hier wel opvallen dat het om een thrillerdebuut ging. Er zaten nog enkele ‘beginnersfoutjes’ in of op zijn minst delen van de verhaallijn hadden beter (meer uitgebreid of net niet) mogen worden uitgewerkt.

Ik reis alleen is een goed boek dat alle clichés van de Noordse thrillers aanvinkt. Op zich geen probleem, clichés kunnen perfect in boeken mits ze goed geschreven zijn. En dat laatste is nu net wat ik hier soms miste. De dialogen voelden vooral in het begin wat stroef aan en ook verschillende zinnen lazen niet zo heel vlot. Ik weet niet of dit komt door een onhandige vertaling of dat de originele versie dit ook heeft. Maar daar tegenover staan dan weer interessante personages, enkele plotwendingen én een interessante moordzaak. En dat laatste is toch eigenlijk waar het om draait, niet?

Een volgend minpunt, als ik het al zo moet noemen, is dat Bjørk iets te veel perspectieven in zijn verhaal heeft verwerkt. Ik hou zelf meer van een beperkt aantal invalshoeken omdat zo de spanning er langer in blijft. Te veel verhaallijnen die door elkaar beginnen te lopen, kan verwarrend werken. Daarnaast is er altijd het risico dat achteraf gezien bepaalde perspectieven eigenlijk niet zo veel hebben bijgedragen aan het verhaal. En zoals hier het geval was zorgt het soms toch ook een beetje voor een ‘oh is het dat maar’ gevoel op het einde.

Maar al bij al is het zeker een goed boek om te lezen. Het heeft me niet omvergeblazen, maar wel genoeg kunnen bekoren om een volgend boek van Bjørk op mijn leeslijst te zetten. Vandaar de drie sterren: zeker niet slecht, maar er is ruimte voor verbetering. Misschien zou het boek beter zijn als de auteur zijn eigen stem wat harder zou laten doorklinken, dat hij echt zijn stempel op het verhaal zou drukken in plaats van zoals nu een thriller te schrijven die eigenlijk door eender wie geschreven zou kunnen zijn.

 

Twee boeken die ik wil herlezen

Processed with VSCOcam with f2 preset

Ik hou er van om nieuwe verhalen te lezen. Me te laten onderdompelen in nieuwe werelden en mee te laten slepen op avontuur door nog onbekende personages. Maar af en toe is het ook wel fijn om terug te grijpen naar een oude vertrouwde. Naar een boek waar ik mooie herinneringen aan heb en/of me nostalgisch laat voelen. De Harry Potter boeken zijn mijn go to wanneer ik een verhaal wil lezen dat ik al ken, maar waar ik toch nog altijd van geniet. Maar momenteel heb ik twee andere boeken bovenaan mijn lijstje staan om te herlezen. Al denk ik dat ik Harry Potter dit jaar toch ook wel nog is ga lezen, maar dan waarschijnlijk de prachtige illustrated editions! ⚡💛

1.game of thrones – George R.R. Martin

9780006479888Sinds januari ben ik bezig enkele kilo’s die ik de afgelopen jaren heb opgespaard terug kwijt te geraken. Het gaat niet om veel, ongeveer een vijftal maar, maar het werkt toch motiverend om mezelf af en toe te belonen. En aangezien het eerste A game of thrones boek dat ik zoveel jaren geleden kocht er echt niet meer uitziet, besloot ik mezelf te belonen met een nieuwe editie!

Ik ontdekte de reeks in 2011, toen de serie nog maar net op tv was. De eerste twee/drie afleveringen bekeek ik met gemengde gevoelens maar daarna begon ik het steeds leuker te vinden. Toen de eerste reeks afleveringen voorbij was, moest ik een jaar wachten op seizoen twee. Dat zag ik niet echt zitten dus kocht ik de boeken (of diegene die toen al uit waren) in de goedkoopst mogelijk versie. Een soort van pocket versie die, om eerlijk te zijn, niet zo heel aangenaam las. De letters staan net iets te dicht op elkaar en ook de rug van het boek is meteen verpest doordat de boeken zo dik zijn. Hopelijk blijft deze versie iets langer mooi! Ik kijk er vooral naar uit om het boek op een iets rustiger tempo te lezen dan de vorige keer, want toen wilde ik het vooral erg graag uit hebben om het volgende boek te lezen. De verhaallijn van boek twee kende ik namelijk nog niet, terwijl ik die van boek één al op tv had gezien. Ik denk dat ik ook wat meer aandacht voor Sansa ga hebben in dit boek aangezien ze naarmate de reeks verder loopt echt één van mijn favoriete personages is geworden! En misschien dat ik ook terug de tv serie ga kijken want daar ben ik voor een af andere reden mee gestopt in seizoen vier!

2. Kruistocht in spijkerbroek – Thea Beckman9789060691670

Als kind hield ik al van verhalen te lezen die gingen over werelden die ik niet kende. Meestal ging het dan om fantasy maar af en toe zat er ook een pareltje zoals deze tussen: een historische fictie op kindermaat. Misschien dat daar mijn liefde voor geschiedenis wel startte?

Door de campagne ‘Geef een (prenten)boek cadeau’ ligt Kruistocht in Spijkerbroek nu voor€2,50 in de winkel. De bedoeling van deze actie is om de gekozen jeugdklassieker van dat jaar toegankelijker te maken voor kinderen die weinig met boeken in aanraking komen. Je kan zo bijvoorbeeld een boek doneren, al heb ik het boek gewoon voor mezelf gekocht.

Ik herinner me nog hoe spannend ik de tocht van Dolf doorheen de middeleeuwen vond en ik kan me vaag iets met een beer herinneren? En vooral dat er onder de kinderen een groot gevoel van samenhorigheid was, vooral omdat steden ze niet graag zagen komen. Ik heb geen idee of het boek ook werkelijk zo goed is als ik me herinner (en dat ik niet teleurgesteld ga zijn! Dat had ik echt met Elfenblauw, geen idee of iemand dat boek kent?), maar ik kan in ieder geval niet wachten om samen met Dolf terug naar het verleden af te reizen en weer kennis te maken met al die moedige kinderen die me, toen ik zelf nog een kind was, zo fascineerden!

 

Welke boeken wil jij herlezen?

De acht bergen – Paolo Cognetti 4,5/5

cognetti

Verschijningsdatum: 08 

Uitgeverij: Einaudi

Vertalers: Yond Boeke en Patty Krone

Genre: Literaire fictie

ISBN: 9789023466413

Prijs: € 20,99

 

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is chemicus, en gefrustreerd door zijn baan. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer er tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.


Toen ik het boek voor de eerste keer zag liggen, wist ik meteen dat het iets voor mij zou zijn. Eerlijk gezegd zou ik het alleen al voor de adembenemende cover hebben gekocht. Omdat de recensies die ik had gelezen allemaal enorm positief waren, begon ik met een klein hartje te lezen, bang om teleurgesteld te worden. Maar De acht bergen heeft alles gedaan behalve me teleurstellen. Ik kan nu al zeggen dat dit waarschijnlijk één van de mooiste boeken gaat zijn dat ik in 2019 heb gelezen.

Wat ik vooral geweldig vind aan dit boek is de eenvoud. De taal is simpel, Cognetti probeert geen ingewikkelde literaire zinnen te schrijven. Ook het verhaal is eenvoudig en draait in zijn essentie om de vriendschap tussen twee jongens en de weg naar volwassenheid. Opgroeien verandert niet alleen je relatie met jezelf, maar ook met de mensen die het dichts om je heen staan. Cognetti slaagt erin deze groei op een pure, rauwe manier te beschrijven. De personages lijken dan ook levensecht. Ik kan me zo voorstellen hoe Bruno koppig besluit ‘zijn’ bergen nooit te verlaten. En hoe Pietro worstelt met het besef dat zijn leven niet loopt zoals hij, of zijn vader, had voorzien.

Maar wat me het meeste aanspreekt in dit boek is hoe de wildheid van de natuur tot uiting komt. Hoe ze vernielt en doet leven. En hoe mensen nog steeds, hoe we het ook draaien of keren, grotendeels afhankelijk zijn van haar grillen. Zelf ben ik nog nooit in Italië geweest, maar ik waande me tijdens het lezen in de Alpen en begon met elke bladzijde zelfs meer en meer te verlangen naar de bergen. Ik kreeg bijna een nostalgisch gevoel naar een tijd en plek die ik nooit heb gekend…

Cognetti brengt de hectische, moderne wereld samen met de wereld in de bergen. Een wereld waar de tijd als het ware vertraagt. Het contrast tussen Pietro’s leven in Milaan en zijn vakanties in de Alpen kon niet groter zijn. Net zoals hij en Bruno bijna tegenpolen zijn op zo veel vlakken. Maar ze delen hun liefde voor de bergen en het stadje waarin Bruno is opgegroeid en dat vormt vanaf het begin de basis voor een krachtige vriendschap die tot het einde blijft standhouden. Ook al hebben ze dat zelf niet altijd doorgehad.

De acht bergen is een boek waarin je jezelf verliest en voor even alleen, op een berg, waant terwijl je het leven van twee elfjarigen volgt die opgroeien tot twee mannen die elkaar meer dan ze beseffen (of willen toegeven?) nodig hebben. Cognetti zijn schrijfstijl is krachtig in zijn eenvoud en zijn liefde voor de bergen dringt in elk woord door. Het boek won de Premio Strega, de belangrijkste Italiaanse literatuurprijs, in 2017 meer dan verdiend!