35 boekenblog-post ideeën op een rijtje!

book and coffee

Ongeveer drie weken geleden besloot ik iets te doen wat ik al heel lang wilde doen: een boekenblog starten! Zo gezegd zo gedaan, ik maakte een WordPress website aan, probeerde enkele thema’s uit en schreef mijn eerste blogpost: een recensie.

Recensies zijn blogposts die ik zelf heel graag lees. Ze maken lezen, iets wat eigenlijk een individuele bezigheid is, iets waar je met andere over kan praten. Daarnaast zorgen recensies er ook voor dat je je gedachten beter leert verwoorden en verbetert het je schrijfvaardigheden. En natuurlijk ontdek je als lezer of het boek iets voor jou is of niet.

Al snel begon ik me af te vragen waarover ik nog zou kunnen bloggen. Een boekenblog starten is natuurlijk leuk en spannend in het begin, maar ik ben iemand die graag voorbereid is en een duidelijk plan/doel heeft. Momenteel heb ik mijn posts enkele dagen op voorhand al klaar staan, zo hoef ik op de dagen dat ik ze online zet (woensdag en zaterdag) niet te stressen over een niet afgeraakte blogpost. Het geeft me ook meer tijd om alles rustig na te lezen.

Omdat ik van (to do-) lijstjes hou, maakte ik voor mezelf een lijstje met daarin onderwerpen waarover ik zeker wil bloggen. Meteen besloot ik er ook een blogpost van te maken, dan kon ik alvast één item van mijn lijstje doorstrepen.

Heb jij een lijstje van onderwerpen waarover je zeker nog wil schrijven? Of doe je het allemaal wat meer op gevoel?

  1. Boekrecensies

  2. Vijf writer’s block tips die echt werken

  3. Je mening geven over een bepaalde trend/thema in boeken

  4. Jouw favoriete (openings)zinnen

  5. Vertellen waarom je zoveel van boeken/lezen/schrijven houdt

  6. Een blogpost maken over een boek dat je ooit wil schrijven

  7. Een ‘schrijversdagboek’ bijhouden over je huidige verhaal

  8. Probeer enkele recepten van een kookboek of ander ‘do-boek’ uit en schrijf er een post over

  9. Welke boeken wil je komende maand/jaar lezen en waarom?

  10. Wat is het slechtste boek dat je ooit gelezen hebt?

  11. Wat is het beste boek dat je ooit gelezen hebt?

  12. Van welke boeken uit jouw kindertijd en/of jeugd hoop je dat jouw kinderen ze ook gaan lezen?

  13. Maak een post over jouw favoriete boekpersonage

  14. Of schrijf een post over een personage dat je echt, tot in het diepste van je ziel, haat

  15. Wie is volgens jou een erg ondergewaardeerde auteur? 

  16. Wie is een beetje overgewaardeerd? 

  17. Schrijf je in het Nederlands, Engels of een andere taal? Waarom heb je voor die taal gekozen?

  18. Maak een lijstje van jouw favoriete boekenblogs of bookstagrams

  19. Maak een selectie van boeken die gelinkt zijn aan een feestdag/seizoen en leg uit waarom jouw lijstje je echt een herfst/Kerst/lente/… gevoel geeft

  20. Maak een mood board voor een verhaal dat je aan het lezen of schrijven bent en geef uitleg bij jouw creatie (dit kan met schaar en papier zijn of via websites zoals weheartit.com en pinterest.com)

  21. Maak een lijstje met onderwerpen waarover je wil bloggen ✔

  22. Interview een auteur/blogger/lezer of één van je zelf gecreëerde personages

  23. Vul een boekentag in

  24. Neem je lezers mee op reis door je eigen boekenkast

  25. Geef jouw mening over een actueel onderwerp dat betrekking heeft tot boeken, lezen, creativiteit, een bepaalde auteur, een verfilming, …

  26. Maak een playlist voor een boek

  27. Deel een stukje van je eigen verhaal of schrijf een kortverhaal/gedicht speciaal voor je blog

  28. Organiseer een wedstrijd: de winnaar krijgt een boek

  29. Geef blogtips, schrijftips of leestips

  30. Vertel over jouw boekuitstapje naar een boekenmarkt, bibliotheek, gigantische boekenwinkel, …

  31. Geef boeken die je niet leest weg, zomaar en voor niets! Maak een post waarin je over elk boek vertelt waarom je het weggeeft

  32. Schrijf een persoonlijke blogpost waardoor jouw lezers je beter kunnen leren kennen

  33. Doe mee met een challenge en vertel waarom jij dit jaar meer boeken van vrouwelijke schrijvers wil lezen, wil focussen op non-fictie boeken of gaat proberen de Engelse klassiekers te lezen.

  34. Deel jouw eigen bookstagram foto’s en geef uitleg bij elke foto

  35. Maak een post met jouw favoriete boekcovers 

Advertenties

Lam – Hannelore Bedert 3/5

9789022335581

Verschijningsdatum: 9 oktober 2018
Uitgeverij: Angèle (Standaard Uitgeverij)
Genre: Literaire fictie
ISBN: 9789022335581
Prijs: €22,50

 

 

 

 

Lucia is zes wanneer haar moeder een winkel binnenstapt en niet meer naar buiten komt. Niemand weet waar ze heen is, niemand beantwoordt welke vraag dan ook. De verdwijning zorgt voor een oorverdovende stilte in huis en de afwezigheid van haar moeder trekt een donkere streep door het leven van zowel Lucia als haar vader. De eenzaamheid thuis en op school, het verlangen naar een moederfiguur en de onmacht van haar vader drijven Lucia als jonge vrouw uiteindelijk het dorp uit. Meer dan tien jaar later leidt Lucia een chaotisch leven in de stad, het verleden lijkt begraven en vergeten. Tot ze telefoon krijgt. Het lijk van haar vader is gevonden. Tegen haar zin keert Lucia terug naar het dorp dat ze ooit bewust de rug toekeerde, terug naar het ouderlijk huis, waar ze terechtkomt in haar vaders best bewaarde geheim.


Ongeveer twee weken geleden las ik Lam van Hannelore Bedert. Het is een debuutroman over verlies, liefde en vriendschap. Dat het verhaal vooral draait om de emoties is vanaf het begin merkbaar. Echte spanning (wat voor soort dan ook) zit er niet in, al probeert Bedert je wel nieuwsgierig te maken naar wat er in het verleden is gebeurd. Waarom is Lucia’s moeder weggegaan? Leeft ze nog? Waarom heeft Lucia geen contact meer met haar vader? Bij wiens graf knielt ze al huilend? Wie is de jongen met de scheve tanden? Is hij nog steeds in haar leven?

Toen ik de laatste pagina had gelezen, fronste ik even mijn wenkbrauwen. Oké, dat was het dan? Lichtelijk teleurgesteld legde ik het boek weg. Niet dat Lam een slecht boek is, verre van! Het is vlot geschreven, meeslepend en op sommige momenten zelfs een beetje emotioneel. Maar het is ook een vluchtig boek, de personages en gebeurtenissen blijven je niet echt bij (zo heb ik de naam van ‘de jongen met de scheve tanden’ terug moeten opzoeken tijdens deze recensie en eerst dacht ik dat Lucia ‘Louise’ heette). Toch heb ik het boek graag gelezen, vooral de vele flashbacks, en ik vloog er dan ook als een trein door. Het klinkt misschien wat vreemd, maar misschien leest het verhaal té vlot waardoor het eerder als een roman aanvoelt die je tijdens een treinrit leest of om wachttijden minder traag vooruit te laten gaan. Eentje waarbij je je niet altijd volledig moet focussen om het verhaal nog te kunnen volgen. Of eentje waarvan je niet echt verwacht dat het verhaal je bijblijft omdat het opgaat in alle andere gelijkaardige verhalen die je al gelezen hebt.

Maar Lam is geen saai verhaal, hoe tegenstrijdig dat ook klinkt met wat ik hierboven schrijf. Je hoeft je aandacht niet volledig bij het boek te houden om te volgen, maar je wilt het wel. Je wordt meegesleept door Bederts meer dan aangename schrijfstijl, maar jammer genoeg kan deze gewoon niet op tegen de ‘normaalheid’ van de roman. Net zoals in zoveel andere boeken gaat het over een ouder die plots wegvalt en de ander die niet weet hoe hij zijn/haar kind alleen moet grootbrengen en daar ondanks de beste bedoelingen en pogingen ook niet echt in slaagt. Het gaat ook over vriendschap en liefde en hoe deze zo vaak vormend zijn voor een (opgroeiend) persoon. Ook volwassen worden en verder gaan, ondanks alle tegenslagen, in het leven komt aan bod.

Maar een mooi verhaal schrijven is niet voldoende om een goed boek te schrijven. Hoewel Lam me soms meesleepte, kon het me op andere momenten niet veel schelen wat er met Lucia zou gebeuren. Misschien heeft Hannelore Bedert dit bewust gedaan, maar de volwassen Lucia irriteerde me met haar overvloedige drankgebruik en algemene laksheid tegenover het leven. De jongere, levendige Lucia was dan een verademing om te lezen. Een personage waar je medelijden mee had en sympathie voor voelde.

Lam voelt voor mij aan als het perfecte boek om te lezen op een treinrit of tijdens een lange vlucht. Je leest het om te zorgen dat de tijd sneller voorbijgaat. Als je een echte literaire roman wil lezen, die je zelfs na de laatste bladzijde niet loslaat, zou ik voor een andere optie kiezen. Lam mist jammer genoeg net dat ietsje meer om het naar een hoger niveau te tillen.

Wat met hoge leesdoelen?

Open boek

Als ik door de wereld van de boekenblogs surf, kom ik vaak leesdoelen tegen. Bloggers stellen dan een doel van x aantal boeken die ze op een maand of jaar willen lezen. Het is een andere manier van lezen die me aan het denken zette.

Ik lees omdat ik graag lees. Zo simpel is het eigenlijk. Niets moet, alles mag. Geef me een verhaal en ik verdwaal er hopeloos in, maar verplicht me om in een race tegen de klok enkele boeken te lezen en ik geraak niet verder dan de eerste drie zinnen. Dit is misschien een beetje overdreven, want als je me verplicht om de Outlander boeken te lezen binnen een haalbare tijdspanne kan ik je garanderen dat ik me meteen weer naar het Schotland van 1743 laat katapulteren. Wat ik eigenlijk bedoel is dat lezen iets is dat ik in vrijheid doe en niet omdat ik verplicht ben om een bepaald aantal boeken te lezen op een jaar

Natuurlijk heb ik het hier niet over kleine leesdoelen als in ‘vijf Engelstalige boeken lezen op een jaar’ of het verplichte aantal dat je vaak voor school moet lezen. Dit zijn gemakkelijk haalbare doelstellingen (voor iemand die graag leest toch) en geven in mijn ogen dan ook geen extra druk. Het zijn vooral de torenhoge leesdoelen die ik niet zo goed begrijp. Zoals mensen die bijvoorbeeld om de drie dagen een nieuw boek willen lezen en dit het hele jaar door. Als werkende of naar schoolgaande persoon is dit gewoon niet haalbaar. En het idee van ’s avonds nog een hele avond verplicht te lezen omdat je anders je doel niet bereikt, staat me helemaal niet aan.

Natuurlijk is er helemaal niets mis met deze doelen als je er plezier uit beleefd. Het hangt allemaal natuurlijk erg van persoon tot persoon af. De een zal juist meer gemotiveerd worden door de doelen, de ander zal wat lakser met zijn doel omspringen terwijl iemand anders er misschien erg veel stress van krijgt.

De grote vraag die rest natuurlijk is: wat maakt het uit hoeveel boeken je hebt gelezen? Draait het niet eerder om wat je leest? En zelfs dat is subjectief. Al denk ik dat iedereen wel kan beamen dat het lezen van de Harry Potter reeks op één maand niet hetzelfde is als het lezen van zeven Russische klassiekers. En dan nog… waarom er een aantal op plakken? Ik ben een grote voorstander van leesdoelen die vooral het anders lezen als doel hebben, die mensen ‘verplichten’ buiten hun comfortzone te gaan. Maar ik vind ook dat je een boek moet kunnen wegleggen als het je niet aanstaat, hoe populair het ook is. Het leven is echt te kort om boeken te lezen die je slecht vindt.

Misschien we niet meer lezen, maar anders lezen. Of gewoon genieten van lezen. Laten we vooral dat laatste doen.

Stel jij leesdoelen voor jezelf?

Oktober – Søren Sveistrup 5/5

9200000095274482

Verschijningsdatum: 2 oktober 2018
Uitgeverij: Angèle (Standaard Uitgeverij)
Vertaler: Corry van Bree
Genre: Thriller
ISBN: 9789022335680
Prijs: €19,99

 

 

 

 

Op de eerste dinsdag van oktober keert Rosa Hartung terug op haar post als minister van Sociale zaken. Na de dramatische verdwijning van haar twaalfjarige dochter heeft ze een jaar verlof genomen. Een psychisch gestoorde man heeft de moord op Hartungs dochter bekend, maar het lichaam is nooit gevonden.

Op dezelfde dag dat Hartung terugkeert in het parlement, wordt een jonge vrouw op brute wijze vermoord in haar huis in een buitenwijk van Kopenhagen. Een van haar handen is eraf gehakt.
Wanneer de rechercheurs Thulin en Hess arriveren op de plaats delict treffen ze een kastanjepoppetje aan, dat een sinister geheim bij zich blijkt te dragen. En dan wordt er nog een vrouw vermoord. Het heeft er alle schijn van dat de missie van de moordenaar nog niet voorbij is…


Met 100% zekerheid kan ik zeggen dat dit het spannendste, meest verslavende en best geschreven boek is dat ik dit jaar al gelezen heb. Oktober is meer dan 500 pagina’s dik en toch was ik op het einde teleurgesteld dat het boek al uit was… Het had voor mij nog minstens twee keer zo lang mogen zijn.

Dat Søren Sveistrup goede verhalen kan bedenken, bewees hij al met onder andere de internationaal bekroonde reeks The Killing. Maar een script schrijven is toch niet hetzelfde als een thriller. Toen ik merkte hoe zeer het boek in Denemarken werd opgehemeld begon ik een beetje sceptisch met lezen. Uit ervaring kan ik zeggen dat boeken die de hemel in geprezen worden, me meestal toch niet dat wow-gevoel geven. Meestal is hier het kernwoord want Oktober is werkelijk zo goed als iedereen zegt. Nee, het is zelfs béter!

Vanaf de eerste bladzijden is de Scandinavische thriller-sfeer voelbaar. Het boek leest alsof je naar een Scandinavische reeks op Netflix kijkt. Dat klikt misschien wat vreemd, maar eens je het eerste hoofdstuk van Oktober hebt gelezen, begrijp je wat ik bedoel.

Sveistrup houdt zijn personages bewust mysterieus. Zowel Thulin als Hess laten beetje bij beetje in hun ziel en verleden kijken. En hoe meer je over hen (en de andere personages in het boek zoals Rosa Hartung) te weten komt, hoe meer je als lezer beseft hoe goed Sveistrup in zijn vak is. Hij slaagt er meesterlijk in om al zijn personages neer te zetten als geloofwaardige mensen en niet enkel als personages uit een boek. Zo ontdek je dat Thulin als moeder op bijna alle vlakken faalt terwijl ze wel onvoorwaardelijk haar best doet, Hess zijn verleden ontvlucht en Rosa Hartung en haar man het verlies van hun kind op een andere manier verwerken en steeds verder uit elkaar groeien. Allemaal aspecten die menselijk en voor sommigen zelfs herkenbaar zijn.

En dan dat plot! Het eerste hoofdstuk geeft je zoveel vragen dat je voor je het weet 300 pagina’s verder zit en dan natuurlijk niet meer wil stoppen omdat de spanning telkens opnieuw opgedreven wordt. Vanaf zijn eerste zin neemt Sveistrup je mee in de wereld van Hess, Thulin en de kastanjemoordenaar en hij laat je niet meer los. Oktober is een page-turner eersteklas die je eigenlijk liefst in één keer uitleest terwijl je tegelijk het verhaal zo lang mogelijk wil rekken om te blijven genieten van Sveistrups fantastische schrijfstijl. Sveistrup schrijft zo beeldend en spannend dat je soms zelfs vergeet dat je een boek aan het lezen bent.

De moorden zelf zijn gruwelijk fantastisch neergezet. De ontknoping is onvoorspelbaar, spannend, keihard en perfect neergeschreven. Alle puzzelstukken vallen in elkaar, maar Sveistrup laat tegelijk voldoende ruimte over voor een tweede boek rond Hess en Thulin. En het is alleen maar te hopen dat dat er snel komt!

Oktober is een verslavende  debuutthriller die niet als een debuut aanvoelt. Meesterlijk geschreven, gruwelijk briljant en dé page-turner van het jaar.

Een groeiende boekentoren

Rij boeken

Ik hou van boeken. Ik lees ze graag, ik schrijf ze graag, maar ik koop ze ook graag. Zo graag zelfs dat ik meestal meer boeken koop dan ik kan lezen. Elke keer weer laat ik me door een wervelende flaptekst of betoverende cover verleiden. Ondertussen groeit mijn ‘te lezen’ boekentoren steeds hoger (en schever). En de onderste boeken liggen er al het langst, maar moeten wel steeds meer gewicht dragen en blijven maar wachten om gelezen te worden.

Maar het heeft ook wel iets, vind ik. Die altijd groeiende boekentoren. Het geeft me een soort van geruststellend gevoel, dat er altijd een ongelezen verhaal op me wacht. Misschien komt het omdat lezen een soort van escapisme is, een manier om aan de (harde) werkelijk te ontsnappen. Of misschien is het gewoon omdat het iets magisch en tegelijk nostalgisch heeft, zo’n boekentoren die schots en scheef staat te verstoffen, wachtend tot hij geleidelijk aan weer kleiner wordt.

Mijn toren bestaat ook uit allerlei soorten boeken. De Romanovs 1613-1918 van Simon Sebag Montefiore ligt vlak onder The Crown’s Fate van Evelyn Skye. Beiden gaan over het oude Rusland en de tsaren, maar het ene is een soort van biografisch overzicht terwijl het andere een Young Adult roman is vol met magie. En bovenop mijn toren ligt De Wildernis van Jane Harper, een literaire thriller die zich in Australië afspeelt. Alles door elkaar dus, maar dat maakt het misschien ook zo charmant. Mijn toren is geen rechte boekentoren waar de boeken netjes geordend liggen op genre en stijl. Het is eerder wat schots, scheef en rommelig. Meer Toren van Pisa dan Eiffeltoren dus.

Aan de voet van de Langdon Cliffs – Rudi Hermans 4/5

9200000095628342

Verschijningsdatum: 25 september 2018
Uitgeverij: Angèle (Standaard Uitgeverij)
Genre: Literaire fictie
ISBN: 9789022335741
Prijs: €15,00

 

 

 

 

 

Op 1 januari 2017 vond de politie van Dover dicht bij de haven vijf stoffelijke overschotten: behalve drie lichamen lagen er ook twee plastic zakjes met gecremeerde resten. Vertrekkend van dit nieuwsfeit vertelt dit boek het verhaal van twee van de overledenen. Bernie en Muriel zijn een volwassen twee-eiige tweeling. Ze vormen het middelpunt in elkaars leven. Na de dood van hun geliefde ouders blijven ze ontredderd achter, en vanaf dat moment zijn ze nog meer op elkaar aangewezen dan al het geval was. In een poging zichzelf niet te verliezen besluiten ze er samen op uit te trekken.


Een dun boekje, maar het laat een grote indruk na. In amper 144 pagina’s slaagt Rudi Hermans erin om de lezer mee te slepen in een verhaal over familieliefde, ouderdom en eenzaamheid. De dood is niet altijd even expliciet aanwezig, maar ook niet écht afwezig. Net zoals de angst om eenzaam te sterven. Het zet een lezer aan het denken.

Bernie en Muriel hebben er nooit bewust voor gekozen om te leven in eenzaamheid. Want eenzaam zijn ze, ook al hebben ze elkaar en maken ze zichzelf (en elkaar) wijs dat dat genoeg is. Misschien beseften ze het in het begin ook niet echt. Pas later, wanneer ze zo zijn afgesloten van alles en iedereen, realiseren ze zich dat de stap om terug te keren naar de samenleving te groot is geworden. Een samenleving die ze overigens zijn gaan wantrouwen en die ouderen steeds meer in de steek laat wanneer ze het financieel moeilijk hebben.

Rudi Hermans schrijft op een bijna poëtische manier over de golven van de Noordzee en het verdriet dat de tweeling nog steeds voelt om het verlies van hun moeder. De gevaarlijk dunne lijn tussen verschillende soorten liefdes haalt hij enkele keren aan, bijvoorbeeld wanneer Bernie naar Muriel kijkt terwijl ze slaapt. De grijze zones in het leven vormen de belangrijkste thema’s in het boek: hoe je je alleen kan voelen ook al ben je met twee, de liefde die tweelingen voor elkaar lijken te voelen, hoe ouderdom en armoede steeds vaker hand in hand gaan en de bewuste keuze voor de dood. Want of Bernie en Muriel daar uiteindelijk voor gekozen hebben, blijft ook op het einde van het boek onduidelijk. Zijn ze gesprongen? Of gevallen? Of wilden ze springen, maar durfden ze niet en zijn ze dan toch gevallen?

Aan de voet van de Langdon Cliffs lees je uit voor je het weet, maar het verhaal van Bernie en Muriel blijft hangen. Je krijgt medelijden met ze, ook al weet je dat ze jouw medelijden nooit gewild zouden hebben.