Ik reis alleen – Samuel Bjørk 3/5

9789021018034

Verschijningsdatum: 15 

Uitgeverij:Luitingh Sijthoff

Vertalers: Renee Vink

Genre: Thriller

ISBN: 9789021018034

Prijs: € 12,50

 

Op het Noorse platteland wordt een zesjarig meisje gevonden, met een springtouw opgeknoopt aan een boom. Ze draagt vreemde poppenkleren en er hangt een vliegtuiglabel om haar nek met de tekst IK REIS ALLEEN.

Na een intern onderzoek werd inspecteur Holger Munchs speciale onderzoeksteam opgeheven en werd hij overgeplaatst naar een regionaal politiebureau. Maar als het land wordt geteisterd door een sluwe moordenaar, wordt het team weer tot leven gewekt. Munchs prioriteit is om zijn beste onderzoeker, de extreem getalenteerde maar depressieve Mia Krüger, uit haar zelfgekozen isolement te halen. Dat is echter nog niet zo makkelijk…


Na het lezen van  De acht bergen had ik echt behoefte aan een spannende thriller, gelukkig lag dit boek al een tijdje op me te wachten. Ik reis alleen is het thrillerdebuut van Samuel Bjørk. Onder een andere naam schreef hij voordien al enkele theaterstukken. In tegenstelling tot Oktober van Søren Sveistrup vond ik het hier wel opvallen dat het om een thrillerdebuut ging. Er zaten nog enkele ‘beginnersfoutjes’ in of op zijn minst delen van de verhaallijn hadden beter (meer uitgebreid of net niet) mogen worden uitgewerkt.

Ik reis alleen is een goed boek dat alle clichés van de Noordse thrillers aanvinkt. Op zich geen probleem, clichés kunnen perfect in boeken mits ze goed geschreven zijn. En dat laatste is nu net wat ik hier soms miste. De dialogen voelden vooral in het begin wat stroef aan en ook verschillende zinnen lazen niet zo heel vlot. Ik weet niet of dit komt door een onhandige vertaling of dat de originele versie dit ook heeft. Maar daar tegenover staan dan weer interessante personages, enkele plotwendingen én een interessante moordzaak. En dat laatste is toch eigenlijk waar het om draait, niet?

Een volgend minpunt, als ik het al zo moet noemen, is dat Bjørk iets te veel perspectieven in zijn verhaal heeft verwerkt. Ik hou zelf meer van een beperkt aantal invalshoeken omdat zo de spanning er langer in blijft. Te veel verhaallijnen die door elkaar beginnen te lopen, kan verwarrend werken. Daarnaast is er altijd het risico dat achteraf gezien bepaalde perspectieven eigenlijk niet zo veel hebben bijgedragen aan het verhaal. En zoals hier het geval was zorgt het soms toch ook een beetje voor een ‘oh is het dat maar’ gevoel op het einde.

Maar al bij al is het zeker een goed boek om te lezen. Het heeft me niet omvergeblazen, maar wel genoeg kunnen bekoren om een volgend boek van Bjørk op mijn leeslijst te zetten. Vandaar de drie sterren: zeker niet slecht, maar er is ruimte voor verbetering. Misschien zou het boek beter zijn als de auteur zijn eigen stem wat harder zou laten doorklinken, dat hij echt zijn stempel op het verhaal zou drukken in plaats van zoals nu een thriller te schrijven die eigenlijk door eender wie geschreven zou kunnen zijn.

 

Advertenties

Twee boeken die ik wil herlezen

Processed with VSCOcam with f2 preset

Ik hou er van om nieuwe verhalen te lezen. Me te laten onderdompelen in nieuwe werelden en mee te laten slepen op avontuur door nog onbekende personages. Maar af en toe is het ook wel fijn om terug te grijpen naar een oude vertrouwde. Naar een boek waar ik mooie herinneringen aan heb en/of me nostalgisch laat voelen. De Harry Potter boeken zijn mijn go to wanneer ik een verhaal wil lezen dat ik al ken, maar waar ik toch nog altijd van geniet. Maar momenteel heb ik twee andere boeken bovenaan mijn lijstje staan om te herlezen. Al denk ik dat ik Harry Potter dit jaar toch ook wel nog is ga lezen, maar dan waarschijnlijk de prachtige illustrated editions! ⚡💛

1.game of thrones – George R.R. Martin

9780006479888Sinds januari ben ik bezig enkele kilo’s die ik de afgelopen jaren heb opgespaard terug kwijt te geraken. Het gaat niet om veel, ongeveer een vijftal maar, maar het werkt toch motiverend om mezelf af en toe te belonen. En aangezien het eerste A game of thrones boek dat ik zoveel jaren geleden kocht er echt niet meer uitziet, besloot ik mezelf te belonen met een nieuwe editie!

Ik ontdekte de reeks in 2011, toen de serie nog maar net op tv was. De eerste twee/drie afleveringen bekeek ik met gemengde gevoelens maar daarna begon ik het steeds leuker te vinden. Toen de eerste reeks afleveringen voorbij was, moest ik een jaar wachten op seizoen twee. Dat zag ik niet echt zitten dus kocht ik de boeken (of diegene die toen al uit waren) in de goedkoopst mogelijk versie. Een soort van pocket versie die, om eerlijk te zijn, niet zo heel aangenaam las. De letters staan net iets te dicht op elkaar en ook de rug van het boek is meteen verpest doordat de boeken zo dik zijn. Hopelijk blijft deze versie iets langer mooi! Ik kijk er vooral naar uit om het boek op een iets rustiger tempo te lezen dan de vorige keer, want toen wilde ik het vooral erg graag uit hebben om het volgende boek te lezen. De verhaallijn van boek twee kende ik namelijk nog niet, terwijl ik die van boek één al op tv had gezien. Ik denk dat ik ook wat meer aandacht voor Sansa ga hebben in dit boek aangezien ze naarmate de reeks verder loopt echt één van mijn favoriete personages is geworden! En misschien dat ik ook terug de tv serie ga kijken want daar ben ik voor een af andere reden mee gestopt in seizoen vier!

2. Kruistocht in spijkerbroek – Thea Beckman9789060691670

Als kind hield ik al van verhalen te lezen die gingen over werelden die ik niet kende. Meestal ging het dan om fantasy maar af en toe zat er ook een pareltje zoals deze tussen: een historische fictie op kindermaat. Misschien dat daar mijn liefde voor geschiedenis wel startte?

Door de campagne ‘Geef een (prenten)boek cadeau’ ligt Kruistocht in Spijkerbroek nu voor€2,50 in de winkel. De bedoeling van deze actie is om de gekozen jeugdklassieker van dat jaar toegankelijker te maken voor kinderen die weinig met boeken in aanraking komen. Je kan zo bijvoorbeeld een boek doneren, al heb ik het boek gewoon voor mezelf gekocht.

Ik herinner me nog hoe spannend ik de tocht van Dolf doorheen de middeleeuwen vond en ik kan me vaag iets met een beer herinneren? En vooral dat er onder de kinderen een groot gevoel van samenhorigheid was, vooral omdat steden ze niet graag zagen komen. Ik heb geen idee of het boek ook werkelijk zo goed is als ik me herinner (en dat ik niet teleurgesteld ga zijn! Dat had ik echt met Elfenblauw, geen idee of iemand dat boek kent?), maar ik kan in ieder geval niet wachten om samen met Dolf terug naar het verleden af te reizen en weer kennis te maken met al die moedige kinderen die me, toen ik zelf nog een kind was, zo fascineerden!

 

Welke boeken wil jij herlezen?

De acht bergen – Paolo Cognetti 4,5/5

cognetti

Verschijningsdatum: 08 

Uitgeverij: Einaudi

Vertalers: Yond Boeke en Patty Krone

Genre: Literaire fictie

ISBN: 9789023466413

Prijs: € 20,99

 

Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is chemicus, en gefrustreerd door zijn baan. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer er tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.


Toen ik het boek voor de eerste keer zag liggen, wist ik meteen dat het iets voor mij zou zijn. Eerlijk gezegd zou ik het alleen al voor de adembenemende cover hebben gekocht. Omdat de recensies die ik had gelezen allemaal enorm positief waren, begon ik met een klein hartje te lezen, bang om teleurgesteld te worden. Maar De acht bergen heeft alles gedaan behalve me teleurstellen. Ik kan nu al zeggen dat dit waarschijnlijk één van de mooiste boeken gaat zijn dat ik in 2019 heb gelezen.

Wat ik vooral geweldig vind aan dit boek is de eenvoud. De taal is simpel, Cognetti probeert geen ingewikkelde literaire zinnen te schrijven. Ook het verhaal is eenvoudig en draait in zijn essentie om de vriendschap tussen twee jongens en de weg naar volwassenheid. Opgroeien verandert niet alleen je relatie met jezelf, maar ook met de mensen die het dichts om je heen staan. Cognetti slaagt erin deze groei op een pure, rauwe manier te beschrijven. De personages lijken dan ook levensecht. Ik kan me zo voorstellen hoe Bruno koppig besluit ‘zijn’ bergen nooit te verlaten. En hoe Pietro worstelt met het besef dat zijn leven niet loopt zoals hij, of zijn vader, had voorzien.

Maar wat me het meeste aanspreekt in dit boek is hoe de wildheid van de natuur tot uiting komt. Hoe ze vernielt en doet leven. En hoe mensen nog steeds, hoe we het ook draaien of keren, grotendeels afhankelijk zijn van haar grillen. Zelf ben ik nog nooit in Italië geweest, maar ik waande me tijdens het lezen in de Alpen en begon met elke bladzijde zelfs meer en meer te verlangen naar de bergen. Ik kreeg bijna een nostalgisch gevoel naar een tijd en plek die ik nooit heb gekend…

Cognetti brengt de hectische, moderne wereld samen met de wereld in de bergen. Een wereld waar de tijd als het ware vertraagt. Het contrast tussen Pietro’s leven in Milaan en zijn vakanties in de Alpen kon niet groter zijn. Net zoals hij en Bruno bijna tegenpolen zijn op zo veel vlakken. Maar ze delen hun liefde voor de bergen en het stadje waarin Bruno is opgegroeid en dat vormt vanaf het begin de basis voor een krachtige vriendschap die tot het einde blijft standhouden. Ook al hebben ze dat zelf niet altijd doorgehad.

De acht bergen is een boek waarin je jezelf verliest en voor even alleen, op een berg, waant terwijl je het leven van twee elfjarigen volgt die opgroeien tot twee mannen die elkaar meer dan ze beseffen (of willen toegeven?) nodig hebben. Cognetti zijn schrijfstijl is krachtig in zijn eenvoud en zijn liefde voor de bergen dringt in elk woord door. Het boek won de Premio Strega, de belangrijkste Italiaanse literatuurprijs, in 2017 meer dan verdiend!

Het puttertje – Donna Tartt 2,5/5

9200000036299623

 

Verschijningsdatum:

Uitgeverij: Little Brown

Vertalers: Arjaan Van Nimwegen, Paul Van Der Lecq en Sjaak De Jong

Genre: Literaire fictie

ISBN: 9789023491477

Prijs: €15,00

 

Theo Decker, een dertienjarige jongen uit New York, overleeft op wonderbaarlijke wijze een aanslag waarbij zijn moeder om het leven komt. Zijn vader is een paar maanden daarvoor verdwenen en Theo komt na de aanslag bij de familie van een rijke vriend terecht. Hij is verbijsterd door zijn nieuwe leefomgeving, verward door zijn klasgenoten die het moeilijk vinden met hem om te gaan en diepbedroefd door het verlies van zijn moeder. Theo vindt houvast aan dat ene object dat hem aan haar doet denken: een klein, mysterieus schilderij, dat hem uiteindelijk in de onderwereld van de kunst doet belanden.


Het Puttertje is één van de grote redenen waarom het de laatste tijd zo stil op mijn blog is geweest. Ik geraakte maar niet door het boek heen en weigerde een ander boek uit te lezen voordat ik deze klepper eindelijk kon wegleggen. Nu het nieuwe jaar werkelijk begonnen is, ben ik er eindelijk in geslaagd Het Puttertje uit te lezen. Halleluja!

Het is niet zo dat ik Donna Tartt een slechte schrijfster vind, verre van zelfs. Maar toch is er altijd iets aan haar schrijfstijl wat er voor zorgt dat ik me door de boeken heen moet worstelen. De eerste hoofdstukken van Het Puttertje namen me meteen mee in het verhaal en waren veelbelovend. Ook de laatste hoofdstukken heb ik met veel plezier gelezen. Het was het middenstuk dat voor mij een probleem vormde, net zoals bij haar vorige boek De kleine vriend.

Tijdens het lezen moest ik me enorm op de passages concentreren. Natuurlijk moet dat bij ieder boek, maar toch vroeg Het Puttertje wat meer aandacht dan bijvoorbeeld de Nicci French boeken die ik ervoor las. Donna Tartt kan werkelijk parels van zinnen neerschrijven en haar personages voelen heel authentiek aan, maar toch kan ze me niet altijd bekoren met haar schrijfstijl. Ik heb het boek enkele keren weggelegd omdat ik er gewoon geen zin in had. Na de dood van Theo’s moeder komt de rest van het verhaal erg traag op gang en pas naar het einde toe is er een werkelijke versnelling. Voor mij had het boek gerust tweehonderd pagina’s korter mogen zijn (dan was het ook gemakkelijker mee te nemen onderweg). Niet dat er in het middenstuk niets interessants gebeurt, maar sommige passages en beschrijvingen zijn zo lang dat ze ingekort meer effect zouden hebben. Tartt vertraag naar mijn gevoel haar boek onnodig door soms té goed/mooi te willen schrijven, zo lijkt het wel.

Het Puttertje is een echte Bildungsroman. Theo groeit in het verhaal op van een bange 13 jarige naar een even onzekere volwassene. Als lezer voelde ik met hem mee, maar er bleef ook altijd die scheiding. Die grens tussen de nogal onwaarschijnlijke dingen die hij meemaakt en doet terwijl hij zijn weg zoekt in het leven en mij als lezer. Toch begreep ik zijn acties, al keurde ik ze in de meeste gevallen niet goed. Misschien was dat ook een van de redenen waarom ik wat meer moeite had met het boek, omdat ik me vaak ergerde aan Theo’s gewoontes en gedachten.

Wat me het meeste boeide tijdens het lezen was het kunstaspect, het personage Hobie en Theo’s relatie met Hobie. Gelukkig kwamen beiden in overvloed voor in het boek. Zowel over de Nederlandse meesters als de kunst van meubelmaken vloeit heel wat inkt. Gelukkig maar want ze geven het verhaal net dat beetje extra, dat magische en hartverwarmende dat bij andere passages soms ver te zoeken is.

Al bij al geef ik Het Puttertje 2,5 sterren. Het is mooi geschreven, maar voor mij niet van hetzelfde niveau als De verborgen geschiedenis. Maar misschien schrijf je een boek zoals dat ook maar één keer in je leven, als je er al de kans toe krijgt.

 

Wat heeft studeren me geleerd?

lauren-mancke-60627-unsplash

Afgelopen juni studeerde ik af. Zes jaar en drie studierichtingen later nam ik afscheid van het Leuvense studentenleven. Met een master in de Geschiedenis en eentje in de Culturele Studies op zak, begon ik aan het ‘volwassen leven’. Spannend!

Omdat ik tijdens mijn opleiding maar 2 maanden stage heb gehad, besloot ik eerst meer ervaring op te doen voordat ik op zoek ging naar een job. Gelukkig kreeg ik de kans om opnieuw een marketingstage bij een uitgeverij te doen, toch wel een beetje een droom die uitkwam. Nu mijn stage is afgelopen en ik een tijdelijke job heb, blik ik in deze blogpost terug op de afgelopen jaren en wat ik geleerd heb van mijn studententijd.

1. Fouten maken mag

Als er één ding is dat ik geleerd heb van mijn studies is dat fouten maken mag zolang je er uit leert en ze dus niet blijft herhalen.

Daarnaast is het, zeker op een examen, ook van belang hoe het komt dat je een fout maakt. Zo kan het zijn dat je wel juist redeneerde, maar gewoon op een bepaald moment A en B hebt vergist. Een beetje zoals met een grote rekensom dus: je doet alles juist maar op een bepaald moment verwissel je – en + waardoor je uitkomst niet meer klopt. Professoren zijn vaak milder in hun punten als ze weten dat je foute antwoord door een kleine vergissing komt dan wanneer blijkt dat je bijna niets over het onderwerp weet.

2. Plannen, plannen en nog is plannen!

Je zult het waarschijnlijk al wel vaker gehoord hebben, maar timing is everything! Vaak krijg je tijdens de eerste week van het academiejaar zoveel opdrachten en informatie, dat het lijkt alsof je onmogelijk alles goed en tijdig gaat kunnen afwerken. Plannen is dan de boodschap. Ik plande letterlijk alles in, zowel mijn lessen als mijn vrije tijd. Zo had ik altijd een goed overzicht van hoe mijn week er zou uitzien.

Ik ben ook een enorme fan van to do lijstje maken. Je kan ze in je agenda zetten, maar ook op losse papiertjes of post-its schrijven. Of voor de meer digitale personen onder ons, gewoon via de Notes app op je laptop of smartphone. Ik gebruik altijd post-its want geef toe er is toch niets leuker dan met een balpen iets te kunnen doorstrepen van je lijstje?

3. Stel vragen

Als je iets niet begrijpt tijdens een college, of wanneer je thuis het studiemateriaal aan het bekijken bent, vraag het dan aan iemand. Je kan vrienden of studiegenoten om hulp vragen, maar er zijn ook praktijkassistenten en zelfs professoren die op bepaalde dagen spreekuren hebben. Ook tijdens de les mag je altijd vragen stellen. Ik heb zelfs ooit tijdens een mondeling examen een vraag gesteld omdat ik niet begreep waarom mijn antwoord niet volledig juist was. Omdat ik interesse toonde in de leerstof, en het bleek dat ik iets verkeerd had genoteerd in mijn cursus, was ik toch nog geslaagd.

Een extra tip is: ga altijd je examen inkijken wanneer je punten lager zijn dan je had verwacht. Het toont dan dat je interesse hebt in je punten en de leerstof en dat je ook moeite wil doen om jezelf te verbeteren. En natuurlijk is het ook gewoon erg leerzaam om te kijken welke fouten je hebt gemaakt en hoe zwaar deze doorwegen.

4. Stress niet te veel

Ik ben altijd iemand geweest die voor zelfs de kleinste dingen uren kan wakker liggen. Ook voor examens of presentaties was ik meestal al dagen op voorhand bezig met na te denken over elk detail. Hoewel plannen belangrijk is, is het even belangrijk om af en toe alles los te laten. Vaak lijken dingen veel enger dan ze werkelijk zijn. En vergeet ook niet dat anderen even zenuwachtig zijn als jij!

5. Geniet ervan!

Studeren is leuk. Zeker als je een studie kiest waar je zelf honderd procent achter staat. Het was in het begin even zoeken, maar ik heb echt geleerd te genieten van het studeren (en natuurlijk het bijhorende studentenleven). Niet iedereen krijgt de kans om naar de hogeschool of universiteit te gaan dus probeer er echt het beste van te maken. Je hoeft daarom niet dag en nacht achter je boeken te zitten, maar zorg er in ieder geval wel voor dat je niet met enorme tegenzin naar je lessen gaat  want dat hou je echt geen vier jaar of langer vol.

Neem ook zeker te tijd om vrienden te maken en gewoon te genieten van het leven. In je studententijd ben je enorm vrij, op enkele deadlines en examens na heb je eigenlijk geen verplichtingen. Niet iedereen kan daar even goed mee om, maar eens je de juiste balans hebt gevonden tussen studeren, werken en vrije tijd is het echt een zalige periode uit je leven zonder echte ‘volwassen verantwoordelijkheden’.

 

Heb jij gestudeerd? Wat heb jij geleerd door jouw studententijd?

Deze boeken staan alvast op mijn december leeslijst!

Processed with VSCOcam with f2 preset

Dit is de eerste keer dat ik bewust enkele boeken heb uitgepikt die ik komende maand wil lezen. Meestal neem ik gewoon op gevoel een boek uit de kast, eentje waar ik op dat moment zin in heb. Volgende boeken wil ik echter zo graag lezen, dat ik besloot er een blogpost aan te wijden (ook al omdat de covers zo mooi zijn dat ze gewoon gezien moeten worden).

1. De acht bergen – Paolo Cognetti

Het was liefde op het eerste zicht. Toen ik de cover van De acht bergen zag, wist ik gewoon dat ik dit boek in mijn kast wilde hebben. Ook de cover van zijn recentere roman De buitenjongen vind ik echt prachtig!

De flaptekst geeft me trouwens een beetje een nostalgisch gevoel. Ik hou echt van boeken die de ziel van een mens blootleggen, die tot de ruwheid van het menselijk bestaan gaan en de gevoeligheid van vriendschap aantonen. En als ik de recensies moet geloven is Cognetti erin geslaagd dit allemaal op een meesterlijke manier neer te pennen.

Flaptekst: Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is chemicus, en gefrustreerd door zijn baan. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer er tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hun vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

2. The handsmaid’s tale – Margaret Atwood

Eigenlijk staat The handmaid’s tale al meer dan een jaar op mijn leeslijst, maar ik durfde er nooit in te beginnen.Ik weet niet of het komt doordat ik bang ben teleurgesteld te worden of omdat ik het plezier van het lezen telkens uitstel naar later. Maar omdat ik de tv-serie echt heel graag wil gaan kijken, verplicht ik mezelf zo’n beetje om nu eindelijk het boek op te pakken en te lezen.

Flaptekst: The Republic of Gilead offers Offred only one function: to breed. If she deviates, she will, like dissenters, be hanged at the wall or sent out to die slowly of radiation sickness. But even a repressive state cannot obliterate desire – neither Offred’s nor that of the two men on which her future hangs…

3. Odes – David Van Reybrouck

Van Reybrouck is een auteur die er moeiteloos in slaagt je mee te nemen in zijn verhaal, in zijn gedachtegang en manier van vertellen. Dit is een gave en tegelijk ook een vloek. Toen ik Tegen verkiezingen van hem las, was ik bijvoorbeeld helemaal mee met zijn pleidooi tegen het afschaffen van verkiezingen tot ik het boek uit had en wat dieper begon na te denken. Sommige dingen waren wel heel erg kort door de bocht besefte ik toen. Hetzelfde met Congo: een geschiedenis. Het is prachtig geschreven, maar dat maakt het nog geen goed boek. Een simpel voorbeeld: hoe kan je zeggen dat je de geschiedenis van Congo schrijft als je begint bij de kolonisatie? Had Congo voordien geen geschiedenis dan?

Odes is een bundeling van verschillend odes die hij publiceerde in De Correspondent. Toen ik door het boekje bladerde, kreeg ik een warm gevoel van de manier waarop hij kleine dingen kan beschrijven. Op zo’n grootse manier. Het lijkt me echt het perfecte boek om vlak voor het slapen telkens een hoofdstuk uit te lezen.

Flaptekst: Geen enkele Nederlandstalige schrijver beheerst de kunst van de lofprijzing zo goed als David Van Reybrouck. Sinds begin 2015 bezingt hij op De Correspondent regelmatig iets, iemand of ergens: de ex, de lente, Leonard Cohen, de poetsvrouw, de mislukking en natuurlijk de liefde. In zijn fijnzinnige odes geeft hij zich helemaal bloot. Van Reybroucks teksten werden veelvuldig gedeeld en verschaften duizenden lezers momenten van verstilling, verwondering en schoonheid.
In Odes komen deze loftuitingen voor het eerst allemaal samen. Het resultaat is een prachtige bundel vol delicate juweeltjes waarop al bijzonder lang werd gewacht.

Heb jij één van bovenstaande boeken gelezen? Wat vond je er van? En welke boeken staan op jouw december leeslijst?

Als het zaterdag wordt – Nicci French 4/5

9789026328442

Verschijningsdatum: 25 maart 2016

Uitgeverij: Ambo|Anthos

Vertaler: Marja Borg

Genre: Thriller

ISBN: 9789026328442

Prijs: €20,99

 

De 32-jarige Hannah zit opgesloten in een psychiatrische inrichting nadat ze jaren geleden is veroordeeld voor de moord op haar moeder, stiefvader en jongere broertje. De moorden waren spraakmakend en domineerden de kranten vanwege het gewelddadige karakter ervan. Psychotherapeute Frieda Klein staat bij de mysterieuze Walter Levin in het krijt: een jaar geleden heeft hij ervoor gezorgd dat inspecteur Karlsson zijn baan kon houden in ruil voor een gunst van Frieda. En nu moet Frieda Klein haar schuld inlossen: Walter wil dat ze Hannah bezoekt om te beoordelen of ze daadwerkelijk gestoord is. Maar wanneer Frieda bij de inrichting komt, ontdekt ze dat er toch meer aan de hand is dan in eerste instantie leek…


Nicci French schrijft voor mij dé ideale ontspanningsliteratuur. Zowel de alleenstaande verhalen als de Frieda Klein reeks, doen me dromen om zelf ooit zo’n goede thriller te schrijven. Nicci Gerrard en Sean French schrijven vlotte, spannende boeken en slagen erin om de kwaliteit van hun verhalen al jaren op een hoog niveau te houden.

Is Als het zaterdag wordt het spannendste boek dat ik dit jaar dat gelezen heb, vol plottwists en cliffhangers? Zeker niet. Maar het is wel één van de boeken waar ik het meest van genoten heb. Nicci French schrijft gewoon zo meeslepend en aangenaam dat het feit dat het thriller-gehalte van het boek niet altijd top is, niet zo stoort. Er zijn genoeg momenten waarop het dit wel is en trouwens het is duidelijk dat deze boeken ook niet dienen om je hart elk hoofdstuk tien keer sneller te laten slaan. Ze zijn vooral dialoog-gedreven in plaats van gebeurtenis-gedreven, maar dat neemt niet weg dat je nog steeds wil weten hoe het afloopt.

In de Frieda Klein reeks hou ik vooral van het meer psychologische aspect, want Frieda is psychoanalytica, en hoe je als lezer echt een band opbouwt met verschillende personages. Dat kan enkel en alleen als de auteur niet enkel oog heeft voor het plot, maar ook voor zijn personages. En dat is hier duidelijk aanwezig. Als het zaterdag wordt is het zesde boek in de reeks waardoor de meeste personages al bekend zijn en er dus veel meer op de relaties tussen personages kan gefocust worden dan op elk personage als individu.

Ik heb de vorige vijf boeken een tweetal jaar geleden gelezen en ben nooit aan het zesde begonnen gewoonweg omdat ik het (nog) niet in mijn boekenkast had staan. Nu dat eindelijk het geval is, voelde  het lezen van de eerste bladzijden zelfs een beetje als thuiskomen aan. Vooral de scènes in Frieda’s huis gaven me een warm gevoel. Het haardvuur brandt, er staat een mok heerlijke koffie en Frieda speelt een beroemd schaakspel na terwijl het buiten regent en stormt. Het gevoel van deze scènes staat in sterk contrast met die uit de psychiatrische instelling waarin Hannah Docherty zit. Dat ze mishandeld wordt, is vanaf het begin duidelijk. De hele situatie rond Hannah voelde voor mij zelfs aan als een, terechte, kritiek van de auteurs op hoe dat psychiatrische patiënten vaak behandeld worden. Als gevangenen.

Wat ik wel een beetje jammer vind, is dat het vanaf het begin al duidelijk is dat Hannah haar gezin niet heeft vermoord. Of Frieda is daar in ieder geval rotsvast van overtuigd en als trouwe lezer kan je niet anders dan haar geloven.Wie wel achter de moorden zit, wordt pas op het einde bekend gemaakt en ergens voelde de onthulling als een kleine teleurstelling aan.

Eigenlijk is Als het zaterdag wordt een typische Frieda Klein en het perfecte boek om met dit herfstige weer te lezen. Spannend en ontspannend tegelijk. Een thriller die verder gaat dan gruwelijke scènes waarbij je op het puntje van je stoel zit te lezen. Hoofdpersonages in detectivereeksen zijn vaak duister en mysterieus, met een donker kantje. Frieda is in dit opzicht een werkelijke verademing en ik geniet dan ook echt van een vrouwelijk hoofdpersonage zoals haar. Nicci French slaagt er elke keer weer in een goed plot neer te zetten dat wordt aangevuld met al even interessante weetjes over Londen en de verschillende personages. Omdat ik het boek zo’n page-turner vond, ben ik na het uitlezen van de laatste bladzijde meteen in het vervolg begonnen. Al vroeg het einde daar ook wel een beetje om… wat onverwachts en spannend!

 

Meerdere boeken tegelijk lezen

blur-book-girl-373465

Tot een week geleden las ik nooit meerdere boeken op hetzelfde moment (artikelen/literatuur voor school natuurlijk niet meegerekend). Ik vond het altijd vreemd dat anderen dat wel deden. Een fictie en een non-fictie combineren, kon ik nog begrijpen. Maar twee fictie verhalen? Haal je ze dan niet door elkaar? Heb je niet automatisch de voorkeur voor een van de twee?

Eind oktober ben ik begonnen in Het Puttertje van Donna Tartt. Een mooi geschreven boek, maar jammer genoeg zit er voorlopig niet echt veel spanning in. En dat mis ik. Vorig weekend snakte ik gewoon naar een ander verhaal. Naar een boek met meer pit in. Toen ik in mijn boekenkast rondsnuffelde realiseerde ik me dat ik de Frieda Klein reeks van Nicci French nooit heb uitgelezen. En laat nu een ontspannende thriller exact zijn waar ik naar op zoek was!

Dus nu lees ik enkele bladzijden uit Als het zaterdag wordt voor ik ga slapen. Gewoon omdat het veel meer ontspannend leest dan Het Puttertje, dat veel zwaarder aanvoelt. Ik geniet echt van beide boeken, maar wel op een andere manier. Nicci French schrijft luchtig en vlot, de verhalen zijn duidelijk voor alle soorten lezers bedoelt. Donna Tartt vind ik toch al iets ‘moeilijkere’ literatuur, ze schrijft vooral heel erg mooi en ik leef echt helemaal mee met Theo Decker. Maar ze schrijft ook traag, je moet als lezer echt geduld hebben voordat het werkelijke plot op gang komt. Het is zo’n andere literatuur dat de afwisseling gewoon erg verfrissend is. Alsof ik een iets zwaardere tv serie afwissel met een luchtigere politieserie zoals NCIS.

De reden waarom de combinatie zo goed werkt voor mij, is omdat de verhalen zo verschillend zijn. Ik denk niet dat ik het fijn zou vinden om bijvoorbeeld twee thrillers te combineren of twee YA fantasy verhalen. Misschien is het lezen van twee boeken tegelijk wel een goede manier om eindelijk mijn boekentorens wat te verkleinen. Vooral die van de non-fictie begint toch wel erg groot te worden…

Lees jij (soms) twee boeken tegelijk? Of hou je het toch liever op één?

Hoe combineer je schrijven met een job?

art-lasovsky-559569-unsplash

Ik schrijf graag, heel erg graag. Tot enkele maanden geleden schreef ik ook veel, bijna dagelijks. Het ging dan niet enkel om fictie want ook mijn masterproeven moesten neergepend worden. Nu ik er op terugkijk was dat eigenlijk een periode van enorme luxe. Het studentenleven is dat op zich eigenlijk al (al besef je dat op het moment zelf niet altijd). Ik kon letterlijk schrijven wanneer ik wilde. Als ik inspiratie had dan nam ik mijn notitieschriftje of laptop erbij en verloor ik mezelf volledig in het verhaal dat ik op papier wilde zetten. Studeren voor een examen kon altijd later nog en die paper hoefde echt niet meteen geschreven te zijn… Zalig toch, zo onbezorgd kunnen schrijven?!

Sinds eind augustus doe ik een stage waardoor ik ’s morgens om 6u opsta en ’s avonds na 18u thuis kom. Nog perfect doenbaar zou je denken om na het werken een uurtje de pen op te pakken! Dat dacht ik ook, tot ik me na een week of drie realiseerde dat ik eigenlijk gewoon geen zin had om na een werkdag mijn laptop thuis opnieuw open te doen en na te denken over woorden. Als stagiaire marketing doe ik dat tijdens de dag al voldoende.

En nu zit ik met een probleem. Wanneer moet ik dan schrijven? Woensdag is mijn vrije dag en dan probeer ik altijd een blogpostje te schrijven en vooral te lezen. Want ook dat komt er tijdens mijn werkdagen steeds minder van. De weekends hou ik bewust vrij voor mijn vriend of om met vrienden af te spreken. Ook dan schrijf ik dus maar bitter weinig. Doordat ik mijn creativiteit zo weinig op papier zet beginnen langzaamaan ook de schrijfkriebels wat te verzwakken. Wat als ze helemaal verdwijnen? Ergens, diep vanbinnen, weet ik dat dat nooit zal gebeuren. Misschien heb ik eerder een soort van schrijfdipje dat toevallig samenvalt met de start van mijn stage en komen die kriebels echt wel terug. Dat hoop ik toch.

Maar dan nog… ik heb geen huishouden of kinderen die om aandacht vragen. En toch voel ik al dat ik niet voldoende tijd heb om te schrijven. Of dat ik op de momenten dat ik het creatiefst ben (’s morgens) niet de kans heb om te schrijven. Ik vraag me dan ook, een beetje bezorgd, af hoe mensen er in godsnaam in slagen om schrijven met een fulltime job te combineren.

Hoe doen jullie dat?

Boekentag: 15 vragen aan een boekenwurm

Boekentags zijn niet alleen leuk om in te vullen, ik lees ook heel graag de tags van anderen! Het geeft me altijd het gevoel dat ik die persoon achter de blog een beetje beter leer kennen.

Deze tag is deels overgenomen uit een bestaande boekentag en deels zijn het zelfverzonnen vragen.

1. Audioboek of een echt boek? 

Een echt boek. Ik lees gewoon té graag. Ik denk dat ik nooit zo van een boek kan genieten als ik luister in plaats van lees.

2. Zacht of harde kaft?

Beiden. Een zachte kaft is handiger om mee te nemen (en ze zijn goedkoper), maar harde kaften zien er nu eenmaal mooier uit!

3. Fictie of non-fictie?

Fictie. Laat me wegdromen, de realiteit even achter me laten, en ik ben gelukkig.

4. Geleend of gekocht?

Gekocht!

5. Eenmalig boek of trilogie?

Dat maakt me eigenlijk niet zo uit, maar als ik moet kiezen dan toch een trilogie. Ik vind het vaak moeilijk om na het laatste boek afscheid te nemen van een personage dat ik zo heb zien groeien en veranderen. Het voelt soms aan alsof ik een beetje mee veranderd ben.

6. Romantisch of actie?

Actie!

7. Lezen in de zetel of in bed?

In de zetel. Mét een dekentje en iets lekker warms. Zaaaaalig!

8. Mannelijk of vrouwelijk hoofdpersonage?

Vrouwelijke, al vind ik mannelijke ook gewoon prima.

9. ’s Ochtends of ’s avonds lezen?

Hmmm een moeilijke. Ik ga dan toch voor ’s avonds kiezen. ’s Ochtends ben ik het meest productief dus dan schrijf ik liever of beantwoord ik wat mails of doe ik dingen in het huishouden.

10. Bibliotheek of boekenwinkel?

Boekenwinkel. Al wil ik wel terug meer naar de bibliotheek gaan.

11. Ik-perspectief of derde persoon?

Derde persoon als ik dan echt moet kiezen. Momenteel ben ik Het Puttertje van Donna Tartt aan het lezen en dat is vanuit het ik-perspectief geschreven. Ik had wel enkele bladzijden nodig om in het boek te geraken, maar eens dat je eraan gewend bent, merk je eigenlijk niet meer echt in welk perspectief je aan het lezen bent.

12. Eerst de recensie lezen of zelf beslissen?

Ik lees graag recensies. Dan krijg ik een beter idee of het boek iets voor mij is of niet, maar ik laat ze (toch niet bewust) mijn mening over een boek bepalen.

13. Muziek tijdens het lezen of stilte?

Ik prefereer stilte. Als ik echt diep in een boek zit, hoor ik de wereld rondom me toch niet.

14. Eén perspectief of meerdere? 

Ik vind meerdere perspectieven altijd wel interessant, maar dan moet het goed uitgewerkt zijn en moet het vooral niet aanvoelen alsof je elke gebeurtenis twee keer aan het lezen bent.

15. Een goede titel of een mooie cover? 

Ik vind covers echt heel belangrijk. Een titel kan simpel zijn, maar met een mooie cover is het boek toch nog aantrekkelijk. En hoe slecht kan een titel zijn? Meestal past het toch wel op één of andere manier bij het verhaal. Dus ik zou er altijd voor zorgen dat mijn cover er goed uit ziet.