De doodsvogel – Samuel Bjørk 4/5

9200000054843267

Verschijningsdatum: 17 maart 2016

Uitgeverij:Ambo/Anthos Uitgevers

Genre: Thriller

ISBN: 9789049804626

Prijs: €13,98

 

In De doodsvogel van Samuel Bjørk wordt Holger Munch op een nieuwe zaak gezet: een tienermeisje is ritueel vermoord. De bijdrage van rechercheur Mia Krüger is cruciaal, maar ze worstelt met een depressie. Dan duikt er een verontrustend filmpje op waarin vaag iemand te zien is die verkleed is als uil, de doodsvogel. Ondertussen wordt Munchs dochter in een romantische affaire getrokken die haar op het pad brengt van een zeer zieke geest.


Eerst en vooral wil ik zeggen hoe geweldig ik Bjørks covers vind! Ze passen allemaal bij elkaar, de kleuren zijn prachtig én ze geven de sfeer van de verhalen perfect weer. Daarnaast staan ze ook goed op mijn witte boekenplanken of in mijn boekenkast. Wat wil een boekenliefhebber nog meer?!

Het eerste boek van Samuel Bjørk kon me net niet overtuigen. Ik vond de moordzaak interessant, het verhaal was spannend uitgewerkt, maar toch waren er enkele aspecten die me irriteerden. Ik reis alleen is een debuut en dat vond ik duidelijk merkbaar.

De doodsvogel is Bjørks tweede thriller. De auteur is er in geslaagd om al het goede van Ik reis alleen te combineren met een nog betere schrijfstijl, interessante perspectieven én een schitterend einde. Het boek gaat verder waar het vorige stopte. Mia Krüger heeft nog steeds een depressie en Holger Munch probeert zijn werk en familie te combineren. Na de ontdekking van een gruwelijke moord gaat hij Mia opzoeken, hopend dat ze opnieuw deel wilt uitmaken van zijn team om deze zaak op te lossen. Het fijne is dat hierdoor oude personages terug verschijnen en dat je ze als lezer beter leert kennen. Iets minder is dat het als een herhaling van het vorige boek voelt. Ook daar betrok Munch Mia, een beetje tegen haar wil, bij een moordzaak.

Het tempo van het verhaal zorgt er opnieuw voor dat het een thriller is die je niet wilt wegleggen. De perspectieven wisselen voortdurend waardoor er vaak cliffhangers zijn die de aandacht van de lezer vasthouden. Bjørks simpele schrijfstijl draagt hier zeker aan toe bij. Hij schrijft doelgericht, vooral in vergelijking met Ik reis alleen waar er verhaallijnen zijn die achteraf nogal overbodig bleken. Het doel mag dan meteen duidelijk zijn, zo staat al vanaf de achterflap vast dat de verhaallijn van Miriam Munch die van de dader kruist, tot op het einde blijft het onduidelijk wie die dader nu is. De auteur combineert dus perfect simpliciteit en spanning.

Ook in dit boek vinkt Bjørk een hele hoop van de Scandinavische thrillerclichés af: een gruwelijke moord, een winter die steeds vroeger valt, een rechercheur die met haar eigen demonen vecht, … Maar deze keer slaagt hij er ook in zijn eigen stempel op het verhaal te drukken. Hierbij moet hij wel oppassen dat hij zijn originaliteit niet verliest. In beide boeken hadden Mia en Holger dezelfde problemen en sloegen ze er niet echt in hier een oplossing voor te vinden. Het zou fijn zijn als vooral Mia zich in het derde boek verder ontwikkelt. Dat het niet bij een depressie en doodswens blijft.

De doodsvogel is een top-thriller. Bjørk overtuigt met zijn personages en moordzaak en weet de lezer tot het einde te boeien. Het enige advies dat ik hem als lezer kan geven is om volgende keer iets vernieuwender uit de hoek te komen betreft het privé-leven van zijn personages. Er lopen in de Scandinavische wereld al genoeg rechercheurs met een depressie rond of een mislukt huwelijk.

Advertenties

Troost vinden in boeken

thought-catalog-kBCXR-lTFDE-unsplash

Op 12 augustus verloor ik mijn mama nadat ze een jaar moedig had gestreden tegen kanker. Het voelt nog steeds heel onwerkelijk om deze woorden te typen en tegelijk is het verlies al een deel van me geworden, begin ik te wennen aan het donkere beest binnenin.

In deze blogpost wil ik vooral de tijd nemen om uit te leggen hoe boeken, zowel fictie als non-fictie, me helpen met het verwerken van dit verlies. Ik had nooit gedacht dat ik op 24 jarige leeftijd geen mama meer zou hebben. Ideeën als dat waren eerder nachtmerries, verdergaan zonder mama een ver (en eng) toekomstbeeld. Toch is het gebeurd. En hoeveel ik er ook over praat, schrijf en lees het verdriet wordt er niet minder door. Wel verdraagzamer. Ik voel hoe het zoekt naar een plekje om zich te nestelen ook al bezit het al een lange tijd een deel van mijn hart. De eerste dagen na mama’s overlijden had ik het hier heel moeilijk mee, vooral met de gedachte dat alle mooie en vrolijke momenten ook momenten van gemis gaan zijn. Het leek alsof ik niet enkel mama had verloren, maar ook het recht op intens gelukkig zijn zonder schuldgevoel. Zonder telkens te denken ‘was ze maar hier’ of ‘hoe kan ik nu lachen terwijl mama er niet meer is’.

Een boek dat me bij deze gedachten enorm heeft geholpen, en me vooral heeft gerustgesteld, is Helpen bij verlies en verdriet van Manu Keirse. Toen ik las dat al deze gedachten normaal waren, viel er een last van mijn schouders. Diep van binnen wist ik wel dat wat ik dacht en voelde niet vreemd was, maar ik had het nodig om dat zwart op wit te zien. Om bevestiging te krijgen. Ook de paragrafen over hoe hecht de band met iemand kan zijn en hoe intenser het verdriet daardoor is, waren een soort van troost voor me. Ze maakten me extra bewust van de sterke band die mama en ik hadden en meer dan ooit ben ik daar nu dankbaar voor. Het boek hielp me niet zozeer bij het aanvaarden van het verlies, dat had ik eigenlijk al gedaan, maar wel bij het een plaats geven en vooral bij het kijken naar de toekomst. Die is nu al iets minder donker dan die eerste dag en met elke lach heb ik het gevoel dat hij wat lichter wordt. Al blijft het gemis even groot.

Naast boeken over verlies vond ik ook troost in gewone fictie. Tijdens mama’s laatste dagen, zat de familie heel intiem bij elkaar in een palliatief zorgcentrum (Coda, echt een prachtig initiatief). Daar las ik Het juvenalis dilemma en begon ik in De doodsvogel. Het lezen bracht me tot rust en zorgde er voor dat ik mijn gedachten af en toe kon verzetten. Tegelijk was het ook een teken dat het dagelijkse leven nog door kon gaan. Ik was zo bang dat ik niet meer zou kunnen genieten van een boek omdat dingen me aan mama zouden herinneren of dat ik niet meer zorgeloos een film zou kunnen kijken omdat we dat zo vaak samen deden, maar de tijd wijst uit dat zoiets zeker nog kan. Dat is iets wat ik elke dag weer ondervind. Dingen voor de eerste keer doen zonder mama is eng, maar het is wel mogelijk. Momenteel hangt er rond deze gebeurtenissen nog een donker randje van verdriet, maar naar de toekomst toe hoop ik dat het goud kleurt van nostalgie.  En dat het telkens wat gemakkelijker wordt, die eerste stap zetten. 

Het lezen bracht me niet enkel tot rust, ik vond ook troost in de personages en de verhaallijnen. Zeker De doodsvogel deed me inzien dat ik in dat opzicht nog ‘geluk’ heb gehad. Het afscheid van mama was te snel, maar zeker niet abrupt. We hadden het allemaal zien aankomen, al hadden we wel gedacht nog meer tijd te hebben gehad. Als iemand plots uit je leven wordt weggerukt is de pijn niet noodzakelijk groter, maar wel anders. Het aanvaardingsproces moet dan ook nog beginnen terwijl ik er enkele dagen voor haar overlijden al mee bezig was. Ook dat was iets dat Manu Keirse’s boek me deed beseffen. Volgens mij was ik er in mijn hart al mee bezig vanaf dat we wisten dat mama ziek was…

Boeken zijn voor mij altijd een vorm van escapisme geweest. Niet omdat ik de realiteit niet aankan, maar vooral omdat ik er echt van kan genieten het dagelijkse leven even achter me te laten en me te verdiepen in iemand anders zijn avonturen en problemen. Sommige boeken zijn echter meer dan een manier om weg te duiken in een andere wereld, ze zitten vol met nostalgie en brengen me tot rust. Ik heb het hier eigenlijk over de Harry Potter boeken. Ik heb deze reeks al vaak herlezen, zeker als ik me ziek of niet zo goed in mijn vel voelde waren ze een echte go-to voor mij. Deze keer greep ik niet terug naar de gewone boeken, maar heb ik de Illustrated Edition van Jim Kay gelezen. Ik heb enkel The Philosopher’s Stone, maar een van de komende dagen ga ik ook de anderen kopen. En nog enkele boeken over rouwverwerking en verlies, want je weet maar nooit of die nog van pas komen. Misschien niet, misschien pas binnen enkele jaren of misschien kan iemand anders ze wel gebruiken.

Met deze blogpost wil ik eigenlijk zeggen dat het oké is om op moeilijke momenten weg te duiken in een boek. Zo lang je de realiteit maar aanvaardt en je problemen/angsten niet enkel uit de weg gaat. Boeken kunnen troost bieden of een soort van veilige plek zijn waar je even al je emoties kan loslaten of een uurtje zorgeloos de hardheid van de wereld om je heen kan vergeten.

Drie ‘must reads’ op een rijtje!

books

In de wereld van bookstagram zijn er boeken die voortdurend onder de aandacht komen en boeken die wat minder populair zijn. In deze blogpost stel ik drie Engelstalige boeken voor waarvan ik vind dat iedereen ze gelezen moet hebben. Lees je mee?

1. The wrath & the dawn

In a land ruled by a murderous boy-king, each dawn brings heartache to a new family. Khalid, the eighteen-year-old Caliph of Khorasan, is a monster. Each night he takes a new bride only to have a silk cord wrapped around her throat come morning. When sixteen-year-old Shahrzad’s dearest friend falls victim to Khalid, Shahrzad vows vengeance and volunteers to be his next bride. Shahrzad is determined not only to stay alive, but to end the caliph’s reign of terror once and for all.

Night after night, Shahrzad beguiles Khalid, weaving stories that enchant, ensuring her survival, though she knows each dawn could be her last. But something she never expected begins to happen: Khalid is nothing like what she’d imagined him to be. This monster is a boy with a tormented heart. Incredibly, Shahrzad finds herself falling in love. How is this possible? It’s an unforgivable betrayal. Still, Shahrzad has come to understand all is not as it seems in this palace of marble and stone. She resolves to uncover whatever secrets lurk and, despite her love, be ready to take Khalid’s life as retribution for the many lives he’s stolen. Can their love survive this world of stories and secrets?


Twee jaar geleden was ik er van overtuigd dat Young Adult boeken niets meer voor mij waren. Dat ik ze ontgroeid was. De personages spraken me niet meer aan, de verhaallijnen waren repetitief en ik vond de boeken gewoonweg saai. Tot dat The wrath & the dawn mijn pad kruiste. Het is per toeval dat ik het boek ontdekte toen ik mijn eerste stappen zetten in de wereld van Booktube.

Schrijfster Renee Ahdieh baseerde het verhaal op de vertellingen van Duizend-en-een-nacht. Zelf ben ik niet zo bekend met deze verhalen/sprookjes, maar de wereld waarin het boek zich afspeelt trok me meteen aan. Het is eens iets anders dan Engeland of de Verenigde Staten. De flaptekst zag er veelbelovend uit en de recensies waren voornamelijk positief. Na even twijfelen, besloot ik het boek een kans te geven. En wat was ik daar blij mee! Toen ik het boek uit had, zette ik meteen deel twee op mijn boekenlijst.

De hoofdpersonages, Shahrzad en Khalid, hebben diepte, zijn interessant en passen perfect in hun rol. Ahdieh kon me meteen overtuigen van hun echtheid en vanaf de eerste bladzijde werd ik meegenomen in de magische wereld van het koninkrijk Khorasan. Doorheen het boek herontdekte ik mijn liefde voor romantische Young Adult verhalen en tegelijk mijn frustraties met hoe zestienjarigen het voor zichzelf vaak zo moeilijk maken. Vooral dat laatste waardeerde ik erg tijdens het lezen: de personages zijn niet perfect. Ze zeggen de verkeerde dingen en maken fouten. Hierdoor komen ze realistisch over, ook al bestaat de wereld waarin ze leven niet echt.

Een van de mindere dingen aan The wrath and the dawn is dat bijna elk YA cliché er in voorkomt (mysterieuze ‘bad boy’, een soort van love triangle, liefde op het eerste zicht,…), maar gelukkig weet Ahdieh ze op een goede manier te brengen. Eigenlijk droegen deze clichés zelfs bij tot het sprookjesgevoel dat het boek me gaf tijdens het lezen.

Ik kan iedereen die graag Young Adult boeken leest (of ze een kans wilt geven) alleen maar aanraden om dit boek te lezen!

2. The historian

To you, perceptive reader, I bequeath my history….Late one night, exploring her father’s library, a young woman finds an ancient book and a cache of yellowing letters. The letters are all addressed to “My dear and unfortunate successor,” and they plunge her into a world she never dreamed of, a labyrinth where the secrets of her father’s past and her mother’s mysterious fate connect to an inconceivable evil hidden in the depths of history.

The letters provide links to one of the darkest powers that humanity has ever known and to a centuries-long quest to find the source of that darkness and wipe it out. It is a quest for the truth about Vlad the Impaler, the medieval ruler whose barbarous reign formed the basis of the legend of Dracula. Generations of historians have risked their reputations, their sanity, and even their lives to learn the truth about Vlad the Impaler and Dracula. Now one young woman must decide whether to take up this quest herself–to follow her father in a hunt that nearly brought him to ruin years ago, when he was a vibrant young scholar and her mother was still alive. What does the legend of Vlad the Impaler have to do with the modern world? Is it possible that the Dracula of myth truly existed and that he has lived on, century after century, pursuing his own unknowable ends? The answers to these questions cross time and borders, as first the father and then the daughter search for clues, from dusty Ivy League libraries to Istanbul, Budapest, and the depths of Eastern Europe. In city after city, in monasteries and archives, in letters and in secret conversations, the horrible truth emerges about Vlad the Impaler’s dark reign and about a time-defying pact that may have kept his awful work alive down through the ages.


Er zijn weinig boeken die zo dicht aansluiten bij mijn eigen interesses als The historian. Geschiedenis, fantasy/mythes en girlpower, alles komt in dit boek aan bod!

Wat ik het fijnste vind aan The historian is hoe Elizabeth Kostova geschiedenis en cultuur op de eerste plaats heeft gezet. Het personage Dracula is alomtegenwoordig, maar pas op het einde van het boek wordt duidelijk of hij nu wel of niet bestaat. Eigenlijk gaat het verhaal vooral over het hoofdpersonage en hoe zij op zoek gaat naar haar verdwenen moeder. Hierbij treedt ze in de voetsporen van haar vader (Paul) die lang geleden eenzelfde reis maakte met haar moeder (Helen). Het fantasy gedeelte komt dus maar in beperkte mate aan bod. Daarnaast is het vampier-aspect op een iets of wat ‘realistische’ manier geschreven. Of toch voor zover dat kan. Je krijgt zeker niet het gevoel dat je een of ander episch fantasy verhaal aan het lezen bent.

The historian wordt in twee tijden vertelt: enerzijds vanuit het perspectief van het hoofdpersonage en anderzijds de reis die haar ouders maakten. Ik geef eerlijk toe dat dit in het begin een beetje frustrerend was en dat het hierdoor enkele hoofdstukken duurde voordat ik werkelijk in het verhaal zat. Maar eens Kostova me had overtuigd van haar wereld en schrijfstijl, kon ik het boek niet meer wegleggen!

Het boek is vooral een aanrader voor wie houdt van geschiedenis, maar net dat vleugje extra spanning zoekt. Vooral het idee van Dracula en wie hij wel/niet zou geweest zijn, is enorm goed verwerkt in het verhaal.

3. The grapes of wrath

First published in 1939, Steinbeck’s Pulitzer Prize-winning epic of the Great Depression chronicles the Dust Bowl migration of the 1930s and tells the story of one Oklahoma farm family, the Joads—driven from their homestead and forced to travel west to the promised land of California. Out of their trials and their repeated collisions against the hard realities of an America divided into Haves and Have-Nots evolves a drama that is intensely human yet majestic in its scale and moral vision, elemental yet plainspoken, tragic but ultimately stirring in its human dignity. A portrait of the conflict between the powerful and the powerless, of one man’s fierce reaction to injustice, and of one woman’s stoical strength, the novel captures the horrors of the Great Depression and probes into the very nature of equality and justice in America. At once a naturalistic epic, captivity narrative, road novel, and transcendental gospel, Steinbeck’s powerful landmark novel is perhaps the most American of American Classics.


The grapes of wrath is een Amerikaanse klassieker. Het is een van de meest aangrijpende verhalen dat ik de afgelopen jaren gelezen heb en al vanaf de eerste bladzijden merkte ik waarom het boek nog steeds in Amerikaanse scholen gelezen wordt.

Een van mijn beste vriendinnen raadde me aan het boek te lezen omdat ze zelf zo houdt van Steinbecks schrijfstijl. Ik geef toe dat ik een klein beetje argwanend of misschien eerder afwachtend aan het boek begon. Klassiekers kunnen namelijk nogal teleurstellend zijn als ze té veel opgehemeld worden. Maar bij The grapes of wrath was dit zeker niet het geval! Het gevoel waarmee dit boek is geschreven, de manier waarop de lezer terug gekatapulteerd wordt naar de periode van de Grote Depressie zorgt ervoor dat het een boek is dat je niet meer loslaat. Doorheen het verhaal zijn er veel emotionele momenten, maar ook momenten van simpele vreugde. Ik herinner me nog hoe leeg ik me voelde toen ik het boek uit had, alsof ik de reis zelf had meegemaakt.

Het idee van mensen die vluchten, op zoek gaan naar een beter leven waar dan ook blijft relevant. Ik denk dat het boek daarom zo pakkend is. Mensen maken nog steeds dezelfde reis. Het boek liet me nadenken over hoe we vandaag met migranten omgaan en hoe dat er in meer dan vijftig jaar tijd minder veranderd is dan gehoopt.

The grapes of wrath is een prachtboek dat je niet loslaat. Het leest niet snel, ik heb het zelfs verschillende keren aan de kant gelegd, maar het blijft bij je. Het spookt door je hoofd en vanaf dat je kennismaakt met Tom Joad en zijn familie, wil je weten waar ze eindigen. En hoop je dat iedereen het redt.

Welk boek verdient volgens jou wat meer aandacht?

Het juvenalis dilemma – Dan Brown 4/5

file

Verschijningsdatum: 1998

Uitgeverij: St. Martin’s Press

Genre: Detective

ISBN: 9789021020471

Prijs: €10,00

Als de krachtige supercomputer van de inlichtingendienst NSA doldraait op een onbreekbare code, wordt de briljante wiskundige Susan Fletcher te hulp geroepen. Zij ontdekt dat de NSA gechanteerd wordt met een code die zo ingenieus is dat er een ramp dreigt als terroristen en criminele netwerken hem in handen krijgen.
Gevangen in een storm van geheimen en leugens vecht Fletcher om de NSA, een dienst waarin ze gelooft, te redden. Aan alle kanten loert verraad, en uiteindelijk blijkt er nóg meer op het spel te staan dan haar werk en haar land…


Na het lezen van Oorsprong was ik zo teleurgesteld in Dan Brown dat ik een tijdje heb gewacht om een ander boek van hem te lezen. Twee weken geleden besloot ik Het juvenalis dilemma te lezen aangezien ik maar niet door Sapiens heen geraak en een mysterie-detective een leuke afleiding is. Met een bang hartje begon ik aan het boek, hopend dat het me meer zou bekoren dan Oorsprong deed…

En gelukkig bleek al snel dat Het juvenalis dilemma alles heeft waar ik op hoopte! Het leest vlot, de personages zijn interessant, het voelt vernieuwend aan, het tempo zit goed en de ontknoping is zeker niet teleurstellend. En toch is het geen nieuw boek. Het juvenalis dilemma is Dan Browns eerste boek en misschien daarom dat het zo verfrissend aanvoelt. De personages hebben diepgang en de mysterieuze codes maken alles vanaf het begin spannend. Het voelde eigenlijk aan alsof ik voor het eerst De Da Vince Code las, puur genieten van het mysterie. Ook al waren de codes eerder wiskundig/technologisch in plaats van bijbels/historisch.

Een van de fijne dingen aan Dan Browns schrijfstijl is hoe filmisch hij schrijft. Het lijkt wel alsof hij tijdens het schrijven al rekening houdt met een eventuele verfilming van zijn werk. Dit zorgt er voor dat het tempo van het verhaal niet alleen hoog ligt, maar ook dat er veel cliffhangers en kantelingen in het verhaal zijn die ervoor zorgen dat de aandacht van de lezer nooit verzwakt. Een extra bonus hier, vind ik de verschillende verhaallijnen die het boek extra interessant maken. De perfecte ontspanningsliteratuur dus!

Susan Fletcher, één van de hoofdpersonages, leidt ons door de wereld van de cryptologie en de NSA (National Security Agency). Voor mij is dit alles onbekend terrein, evenals de vele computertermen, maar het geheel leest wel geloofwaardig. En dat laatste is voor mij alles het belangrijkst. Of Dan Brown zijn research nu goed heeft gedaan of niet, maakt me eigenlijk niet uit. Of er een supercomputer zoals TRANSLTR kan bestaan of niet, interesseert me niet. In het boek klinkt alles geloofwaardig, de verhaallijnen en acties/reacties van personages kloppen en dat is alles wat telt. Voor mij dan toch.

Het interessantste aan het boek, vind ik de vraag die telkens opnieuw en opnieuw wordt gesteld: zijn we bereid onze privacy op te geven in ruil voor veiligheid? Het is iets om over na te denken, zeker in de huidige wereld van steeds meer toenemende technologie en controle door de overheid.

Het juvenalis dilemma is een pareltje, één van Dan Browns beste boeken na De Da Vince code en De delta deceptie. Het ideale boek om even te ontsnappen uit de werkelijkheid.

Ik ga een verhaal herschrijven!

Processed with VSCO with b5 preset

Twee jaar geleden schreef ik voor het eerst een verhaal. Of nee: schreef ik voor het eerst het einde van een verhaal. Trots en een beetje emotioneel pende ik in november 2017 de laatste woorden van Elora’s avontuur neer. Nu, bijna twee jaar later, heb ik eindelijk de zin en moed gevonden om mijn eigen ‘boekje’ te herlezen en vooral te herschrijven!

Omdat al enkele mensen mijn verhaal hebben gelezen, heb ik een redelijk goed zicht op wat ik wil aanpassen en wat ik net wil behouden. Diegenen die mijn verhaal lazen, schrijven zelf ook dus hun feedback tijdens het schrijven van de eerste versie was meer dan welkom!

Al jaren ben ik lid van de het online schrijvers platform Quizlet.nl. De site ziet er misschien een beetje verouderd uit, maar geloof me het is een enorm fijne community om deel van uit te maken. Vooral enkele jaren geleden, toen de website veel actiever was, werden er door schrijvers dagelijks nieuwe hoofdstukken gepost en was er op het forum altijd wel wat te beleven. Het is dan ook daar dat ik hoofdstukje per hoofdstukje mijn verhaal De Drakenkoning online zette.

Voordat ik begon te schrijven aan De Drakenkoning ben ik maanden bezig geweest met de basis van het plot uit te werken. Dit gebeurde vooral in mijn gedachten, ik durfde niets op papier zetten totdat ik zeker wist of het iets zou kunnen worden. Maandenlang dus sudderden de ideeën in mijn hoofd en toen in eindelijk voelde dat alles een beetje op zijn plaats begon te vallen, schreef ik de inhoudstafel neer. Per hoofdstuk heb ik dan kort omschreven wat ik wilde dat er in gebeurde en waar het naartoe moest gaan. Toen ik eindelijk kon beginnen schrijven, vloeiden de woorden als het ware uit mijn pen. Ik had de weg al uitgestippeld, hij moest nu enkel nog bewandeld worden. Voordat ik het wist stonden er 40 000 woorden op mijn blad en was het verhaal afgerond.

Ik geef toe 40 000 woorden is niet veel voor een verhaal. Maar De Drakenkoning is dan ook een eerste en iets of wat ruwe versie van het verhaal dat ik uiteindelijk wil schrijven. Doorheen het schrijfproces kwam ik zelfs tot het besef dat het interessanter zou zijn om twee personages aan het woord te late. Maar ik ben er nog niet helemaal van overtuigd. Voorlopig hou ik het enkel bij Elora’s kant van het verhaal.

Tijdens het schrijven heb ik niet alleen Elora’s verhaal verteld, maar ook een inspiratiepagina gemaakt én een cover ontworpen! Vooral dat laatste is iets waar ik me helemaal in kan laten gaan. Op Quizlet ontwerp ik dan ook covers voor andere leden en steeds weer sta ik er van versteld hoe je met enkele afbeeldingen en kleuren een verhaal kan brengen.

Ooit hoop ik met De Drakenkoning naar een uitgeverij te kunnen stappen, maar zeker in België is het niet gemakkelijk om een verhaal te publiceren. En zeker geen fantasy. Mijn doelgroep zit wat tussen de Young Adult en de New Adult momenteel, maar ik benieuwd waar ik na het herschrijven ga eindigen. Een drakenverhaal kan namelijk alle kanten op gaan!

tumblr_ovk46d0jnI1u8jtojo2_540

 

 

 

“It simply isn’t an adventure worth telling if there aren’t any dragons.”

J.R.R. Tolkien

 

 

 

Heb jij ooit al eens een verhaal geschreven/herschreven?

Odes – David Van Reybrouck 5/5

download

Verschijningsdatum: 30 oktober 2018

Uitgeverij: De Bezige Bij

Genre: Literaire fictie

ISBN: 9789403139906

Prijs: € 24,99

 

Geen enkele Nederlandstalige schrijver beheerst de kunst van de lofprijzing zo goed als David Van Reybrouck. Sinds begin 2015 bezingt hij op De Correspondent regelmatig iets, iemand of ergens: de ex, de lente, Leonard Cohen, de poetsvrouw, de mislukking en natuurlijk de liefde. In zijn fijnzinnige odes geeft hij zich helemaal bloot. Van Reybroucks teksten werden veelvuldig gedeeld en verschaften duizenden lezers momenten van verstilling, verwondering en schoonheid.
In Odes komen deze loftuitingen voor het eerst allemaal samen. Het resultaat is een prachtige bundel vol delicate juweeltjes waarop al bijzonder lang werd gewacht.


Enkele minuten geleden las ik David Van Reybroucks laatste ode, eentje aan ’t leven. Niet zijn beste ode, maar de titel alleen al is reden genoeg om het rijtje van lofprijzing af te sluiten. Schol. Op ’t leven. Op het voortploeteren. Op de tijd die niet stilstaat.

Dit is het derde boek dat ik lees van David van Reybrouck. Congo en Tegen Verkiezingen las ik vol plezier, maar met een kritische noot. Altijd de besprekingen tijdens mijn colleges in het achterhoofd houdend. Zoekend naar passages om te bekritiseren en conclusies om in vraag te stellen. Minder met aandacht voor wat goed is, behalve de taal. Er kan veel gezegd worden over Congo, maar dat het boek prachtig geschreven is, is simpelweg een feit. Misschien daarom dat Van Reybrouck zo’n ‘gevaarlijke’ schrijver is. Gebreken worden verdoezeld met schoonheid.

Odes is een heel ander soort boek dan ik gewend ben te lezen. Het is persoonlijker, vrijer en poëtischer geschreven. Het voelt aan alsof Van Reybrouck een stukje van zijn ziel openstelt, zich kwetsbaarder toont. Maar het is ook een positieve verzamelbundel, die tegelijk ontroert en doet hopen. Sommige odes verwonderen me, terwijl andere me raken en weer andere vluchtig voorbij gaan. De afbeeldingen tillen het geheel naar een iets hoger niveau. Vervolledigen de lofzangen.

Het boek is een mengelmoes van weemoed, liefde en ontzag. Meestal een combinatie van de drie. De fijnste plek om de odes te lezen, vind ik op de trein. De wereld die voorbij raast terwijl Van Reybrouck stilstaat bij de schoonheid van de mens en menselijk zijn.

Hieronder volgen enkele van mijn favoriete passages uit het boek. Maar om ze echt tot hun recht te laten komen, raad ik aan om Odes te lezen en je te laten onderdompelen in de pracht van de Nederlandse taal en de lofprijzing van Van Reybrouck.

Vooruitgang komt niet alleen tot stand door voortschrijdend inzicht van de massa. Koppige, vooruitziende individuen die te vroeg gelijk hebben zijn net zo nodig, intellectuelen die ‘ver en woest durven denken’, zoals ik laatste hoorde, eenzame figuren, vaak met een groot intern letsel, die weigeren verbitterd te raken, maar hun wende aanwenden als brandstof voor moed. Ode aan de moed

Zorgeloos is hun leven, daar heb ik voor gezorgd

van donkere dromen hebben zij geen weet

want donkere dromen zijn zij gebleven

het is uit liefde voor hen dat ik hen nimmer kreeg

Ode aan de ongeboren kroost

Jacques Brel: Echte vrijheid? Dat is het recht om zich te vergissen. Je hebt het recht om fouten te maken, je hebt het recht om de mist in te gaan. Je hebt het recht om…om het te verkloten. Want dan, dan ben je vrij! Succes is nooit een blijk van vrijheid, terwijl mislukken dat altijd is. Ode aan de mislukking

Tussen de stapels kaartjes met rouwbetuigingen stak een blanco briefkaart. Onderaan stond alleen in een vertrouwd handschrift: “liefs, Ivo en Eveline”. Niets raakte mij meer dan dat.

Zoveel ruimte krijgen. Zoveel mogen zijn.

Misschien is dat wel genoeg. Troost is minder een kwestie van bieden dan van wieden: ruimte maken, lucht toelaten. Het kaartje wit laten. Je ziet wel of het helpt.

Ode aan de troost

‘Dit of dat’ boekentag

boekentag

Als er iets is waar ik nieuwsgierig naar ben, dan is het de antwoorden van boekliefhebbers op this or that bookstags. De laatste tijd zie ik ze heel vaak voorbijkomen op Pinterest en Instagram Stories dus leek het me wel leuk om zelf ook eens een keuze te maken!

kopen – lenen

klassieke literatuur – moderne literatuur

in een keer uitlezen – er lang van kunnen genieten

science fiction – fantasy

binnen lezen  – buiten lezen

new adult – young adult

boek lezen – boek luisteren

fictie – non fictie

booklr – bookstagram

favoriete boek verfilmen – een tv-serie van je favoriete boek

een gepubliceerde auteur zijn – een gepubliceerde recensent zijn

Harry Potter – A song of ice and fire

boekenkasten – boekenplanken

je favoriete auteur ontmoeten – je favoriete personages ontmoeten

online reviews schrijven – boeken bespreken in een boekenclub

lezen in stilte – lezen met muziek

gesloten einde – open einde

dikke boeken – dunnere boeken

 

 

 

Waarom niet lezen oké is

blur-book-book-pages-2203060

Lezen is genieten. Lezen is vrij zijn. Lezen is even geen zorgen hebben. Toch merk ik dat mensen die graag lezen, steeds meer de druk voelen om te lezen. Vooral in de online community van bookstagram en op Youtube is dat duidelijk voelbaar.

Net als bij velen kriebelt het bij mij vaak om te lezen, maar kom ik er gewoon niet aan toe. En dat is best frustrerend. Wat mij dan helpt is alles even te relativeren. Is het nu echt nodig om me hierover druk te maken? Neen, natuurlijk niet! Dan staat er maar een blogpost minder op mijn blog. Of duurt het maar wat langer voordat er een nieuwe foto op Instagram verschijnt. 

1. Soms is het gewoon te veel

Hoewel lezen een heel ontspannende bezigheid is, slorpt het tegelijk ook best wat energie op. Afhankelijk van het soort boek dat je aan het lezen bent natuurlijk. Momenteel lees ik Sapiens, een boek dat mijn volle aandacht vraagt en waarbij ik meer dan eens in slaap ben gevallen. Niet omdat het saai is, maar omdat ik gewoon ’s avonds te moe ben om me in die mate dat het nodig is te concentreren. Het is dan ook helemaal niet erg om het boek opzij te leggen en in bed te kruipen zonder een hoofdstuk uit te lezen. Morgen kan ik dat ook doen. Of tijdens het weekend. Of gewoon wanneer mijn hoofd wat lichter voelt en mijn gedachten minder stormachtig. Het leven is al druk genoeg zonder dat ik mezelf ook nog eens te verplicht x aantal pagina’s per dag te lezen. Zeker wanneer ik nog studeerde was dit het geval. Dan moest ik al zo veel lezen voor mijn vakken dat een ‘vrijetijdsboek’ er heel vaak echt niet meer bij kon.

2. Sommige boeken lezen traag

Er zijn boeken waar ik doorheen vlieg en boeken die ik met mate moet lezen. Dat laatste vertraagt het leesproces enorm en voelt vaak frustrerend aan. Zeker wanneer ik over het boek een recensie wil schrijven. Maar wanneer ik mezelf dan forceer om sneller te lezen, neem ik bijna niets van de woorden op. Dan kan ik 10 pagina’s lezen zonder ze echt te hebben gelezen. En dat is natuurlijk jammer want in eerste instantie gaat een boek lezen om het lezen zelf en niet de blogpost die daarop volgt. Als ik in zo’n situatie zit, lees ik meestal een tweede boek dat veel luchtiger is en vlotter leest. Maar dat hoeft eigenlijk niet. Het is ook helemaal oké om gewoon twee maanden over één boek te doen zonder dat te compenseren met het lezen van andere boeken. En als ik écht niet door het boek heen geraak, dan stop ik gewoon en leg ik het opzij. Life’s too short to read badly written books!

3. Soms heb ik geen zin om te lezen

Tja, dat is gewoon zo! Er zijn avonden waarop ik gewoon geen zin heb om met een boek in bed te kruipen en veel liever een spannende thriller op tv kijk of lach met één of ander hilarisch quizprogramma. En dat is iets waar ik me echt niet schuldig over hoef te voelen. Veel bookstagrammers lezen een groot aantal pagina’s per dag, maar eerlijk gezegd heb ik niet elke dag de behoefte om te lezen. Jammer genoeg zijn er velen die toch door het zien van al die foto’s en stories druk op zichzelf leggen om sneller en meer te lezen. Het is als het ware een race tegen de klok: wie kan als eerste de meeste boeken uitlezen? Wie schrijft de eerste recensie over het nieuwe YA-adult boek? Maar het is eigenlijk helemaal niet nodig om jezelf met anderen te vergelijken. Lezen doe je op je eigen ritme. En je bent echt niet beter dan een ander omdat je meer boeken leest en minder series kijkt. Iedereen komt op zijn eigen manier tot rust en geniet op zijn eigen tempo van een boek. En daar draait het om, toch? Om het genieten van een verhaal? Het wegdromen?

Leg jij soms ‘leesdruk’ op jezelf? Vergelijk je je soms met anderen? Of kan je dat net allemaal heel goed loslaten? 

 

Een ode aan het schrijven van een fantasy

In één woord maak ik van het verleden een mysterie, een avontuur zonder grenzen. Een parallelle wereld waarin de mensheid een ander pad heeft gekozen. Ik geef mensen vleugels en neem deze weer af, zonder moeite, zonder angst. Zoekend naar de limieten van mijn eigen fantasy, creëer ik een wereld waarin het onmogelijke mogelijk wordt. Voorlopig heb ik de grens van mijn eigen kracht nog niet bereikt, of deint deze steeds verder weg? Zoals het eindeloze heelal? Om op een bepaald moment te imploderen, terug te komen naar dat ene punt van waaruit alles vertrokken is?

Het fantasy genre heeft me altijd het meest kunnen bekoren, zowel als lezer als schrijver. Het is de ultieme vorm van escapisme. Geen rekening houdend met futiliteiten zoals de menselijke anatomie en de werking van de natuur geeft het de schrijver een ongekende vrijheid. En deze vrijheid inspireert, creëert en doet dromen. Dromen van tijden die ik niet gekend heb en wezens die ik nooit heb ontmoet. De mensheid wordt naar een hoger niveau getild en tegelijkertijd haar diepste afgronden ingetrokken. Van de op macht beluste tovenaars tot de prinses die haar kracht binnenin vindt, allemaal passeren ze het revue.

Het schrijven van een fantasy is een kunst die maar weinigen bezitten. Doorheen het onbegrensde moet de schrijver op zoek gaan naar de balans tussen durf en geloofwaardigheid. Een balans die gemakkelijk uit evenwicht is te brengen en moeilijk terug te vinden. In de veiligheid van mijn kamer, met een mok koffie naast mijn zijde, ga ik op zoek naar deze balans. Daag ik haar uit en probeer ik mijn eigen queeste te voltooien. De personages ontwikkelen zich als organismen, afhankelijk van elkaar en zonder acht te slaan op wat ik van hen vind. Ze trekken door dalen en beklimmen bergen, kennen liefde en leed en nemen mij mee op hun reis. Eerst als schrijver en dan als lezer. En wanneer ze weer thuiskomen, voel ik hun vermoeidheid. Voel ik nostalgie naar een wereld die ik nooit heb gekend.

Boekenfestijn Antwerpen 2019

boekenf2

Zondag 26 mei staat al wekenlang in mijn agenda met een cirkel aangeduid. Niet alleen omdat het verkiezingen zijn, maar ook omdat van 23 tot en met 26 mei het boekenfestijn plaatsvindt in de Antwerpse expo. Al jaren is het een traditie dat ik hier samen met mijn papa en zusje naartoe ga, dus ook vandaag besloten we na het stemmen meteen naar Antwerpen te vertrekken.

Vol enthousiasme, en met een lege boodschappentas, kwamen we aan in de Antwerpse expo. Het was nog redelijk rustig dus we hadden alle tijd om de uitgestalde boeken goed te bekijken. En wat waren dat er opnieuw veel! Vooral aan thrillers was er geen tekort. Het fantasy-aandeel mocht voor mij gerust wat groter zijn en ook tussen de Engelstalige literatuur vond ik niet helemaal mijn ding. De voorgaande jaren lagen er enkele klassiekers tussen die ik vandaag miste. Toegegeven, het was wel de laatste dag van het boekenfestijn dus dat had ook wel iets met het kleinere aanbod te maken.

Zoals altijd kwamen we met een goed gevulde boodschappentas aan bij de kassa’s. De ene na de andere thriller werd eruit gehaald en de stapel van de boeken van mijn papa en zus werd alsmaar hoger. In de zak zaten maar twee boeken van mij. Een bewuste keuze omdat ik thuis nog enkele boeken heb staan die ik wil lezen en omdat ik ook bewuster met mijn ‘boekengeld’ wil omspringen. Eerst nadenken en dan kopen dus. Maar deze twee kon ik echt niet laten liggen…

(al ga ik de boeken over inspecteur Mario Silva van Leighton Gage zeker eens lenen!)

1. De stad – Stella Gemmell

15985344

Dit is het verhaal van De Stad, oneindig groot, zo lijkt het, want door de eeuwen heen werden de ongenaakbare muren door nieuwe generaties naar alle windstreken steeds verder verplaatst. Zo slokte De Stad hele nederzettingen, dorpen, wouden en zelfs bergen op.

Dit is ook het verhaal van de jonge Elija en zijn piepjonge zusje Emly, ‘lichter dan een goed zwaard’, die in de uitgestrekte catacomben van De Stad, ergens in de buurt van de Zwelgpoort en de Zaal van de Wachters, van elkaar worden gescheiden door een onderaardse vloedgolf.

En dit is het verhaal van de enige man die geacht wordt een eind te kunnen maken aan de slachtingen van de keizer, die door weinigen ooit in levenden lijve is gezien en over wie zelfs wordt gefluisterd dat hij niet langer menselijk is. Deze mogelijke redder werd in de bovenwereld ooit aangesproken als Shuskara. Ooit was hij de belangrijkste generaal van de keizer, een veteraan uit vele oorlogen. Nu staat hij te boek als gestorven. Wie is hij? Waar is hij gebleven? En leeft hij nog wel…

De meeste fantasy-boeken die ik op het boekenfestijn zag liggen maakten deel uit van een serie waarvan het eerste of de eerste paar boeken niet terug te vinden waren. De Stad is gelukkig wel het eerste boek van een serie. Daarnaast is het ook een epische fantasy, geschreven door een vrouw, met goede recensies. Ik heb eerst nog getwijfeld om het mee te nemen, maar besloot het er toen toch op te wagen. Ik ben benieuwd!

2. The Goldfish Bowl: Married to the Prime Minister –  Cate Haste en Cherie Booth

41Rq0KszeHL._SX317_BO1,204,203,200_

When your husband (or wife, in Denis Thatcher’s case) becomes Prime Minister, and the doors of No.10 close behind you, every aspect of life is suddenly changed. This was what Cherie Booth discovered. Intrigued, Cherie and social historian Cate Haste set out to explore the experience of previous political generations since the 1950s.

Based on personal interviews, diaries and letters, and the accounts of surviving spouses, families, close friends and colleagues, the story begins with three Conservatives – Clarissa Eden, Dorothy Macmillan and Elizabeth Home. Then comes a shift with the Labour governments and the different backgrounds and attitudes of Mary Wilson and Audrey Callaghan, before the contrasting experiences of Denis Thatcher and Norma Major.

Set against the flow of dramatic events on the world stage, this illuminating book explores the pressures of life in the ‘goldfish bowl’ and offers fascinating insight into the ‘political marriage’ and the changing role of the leader’s spouse.

De sectie historische boeken was niet alleen klein. Het werd ook nog eens volkomen gedomineerd door boeken over de wereldoorlogen. Mijn hart maakte letterlijk een sprongetje toen ik dus pareltje er tussen zag liggen. Het is altijd fascinerend om meer te weten te komen over de echtgenotes van belangrijke politici, al moet ik toegeven dat ik hier toch vooral uitkijk naar het stuk over Denis Thatcher.

Ben jij naar het boekenfestijn geweest? Welke boeken heb je gekocht?